دل نوشته ای در سوگ طنز سفرکرده (طنز گم شده)

ادبیات غیرجدی در گذر روزگار به شکل رسمی، همراه و همگام با ادبیات جدی حرکت کرده و در این مسیر، فراز و فرودی داشته است. انسان از دیرباز، گرایش و علاقه ویژه ای به طنز و طنزپردازی داشته است. در طول تاریخ ادب فارسی، بسیاری از انسان ها؛ به ویژه برخی از شاعران و نویسندگان برای اهداف و مقاصد گوناگون از فن طنز به عنوان یکی از شاخه های ادبیات غیرجدی بهره برده اند. طنز در حقیقت، فصل جدایی ناپذیری از زندگی انسان است و آثار بسیارسودمند و سازنده ای در روح و زندگی وی دارد. شگرد ادبی طنز به دلیل غیرجدی بودنش، ابزار بسیار مناسبی برای ابراز حقایق تلخ و وقایع دردناک و انتقاد از برخی از کاستی های موجود در جامعه است. ادبیات جدی به دلیل رعایت برخی از ملاحظات، در مقایسه با طنز، کمتر می تواند رسالت صداقت بیان و صراحت لهجه را در مسائل انتقادی به خوبی ادا کند. ویتامین ها، آنزیم ها، آمینواسیدها، پروتئین ها و دیگر مواد ضروری در راستای تامین نیازهای مادی جسم انسان، بسیار مهم و اساسی هستند. آسیب خلا طنز و کاهش معنویت در روح انسان اجتماعی امروزی نیز پدیده ای زیان بار است. اگر طنز از حوزه ادب، دایره اخلاق و جاده انسانیت خارج شود؛ معادله اش در حقیقت زندگی به هم می ریزد. با به هم ریختن تعادل طنز در حاشیه و متن زندگی، دیگر pH متعادلی نخواهد داشت و نور مرئی اش نیز خاموش خواهد شد. در چنین حالت هایی باید در عزای کارکرد اخلاقی طنز به سوگ نشست؛ زیرا این گونه طنز، به جای تاثیر سازنده، عواقب سوزنده بر جای خواهد گذاشت. نگارنده در این دل نوشته سوگ آمیز، با بهره گیری از هنر طنز به عنوان یک ابزار قوی و عنصر بسیارضروری در عرصه نقد؛ به ویژه نقد زندگی، بر نقش اساسی و جایگاه والای طنز سالم در جامعه امروزی تاکید کرده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات و نقد ، طنز سفرکرده (طنز گم شده) و سوگ نوشته ، آنزیم و کاتالیزگر و هورمون ، pH اخلاقی طنز ، طیف نور مرئی طنز ، ویتامین و پروتئین ، معادله و جواب حقیقی طنز