آموزش در محیط های آموزشی آنلاین و ترکیبی

پیشرفت سریع فناوری های دیجیتال به طور بنیادی الگوهای آموزشی را تغییر داده و آموزش سنتی را به محیط های آنلاین و ترکیبی منتقل کرده است. این تحول که با شیوع جهانی بیماری کووید-۱۹ شتاب گرفت، نیاز به بازبینی جامع استراتژی های آموزشی، زیرساخت های فناوری و روش های تعامل با دانشجویان را برجسته کرده است. بر اساس گزارش یونسکو (UNESCO, ۲۰۲۱)، بیش از ۱.۶ میلیارد دانش آموز در سراسر جهان در دوران بسته شدن مدارس تحت تاثیر قرار گرفتند که اهمیت سیستم های آموزشی مقاوم را به وضوح نشان می دهد. این پژوهش با هدف بررسی جنبه های چندوجهی آموزش در محیط های آنلاین و ترکیبی، به دنبال شناسایی بهترین روش ها و رفع موانع سیستمی است. این مطالعه از ترکیب ادبیات موجود، داده های تجربی و دیدگاه های ذینفعان برای ارائه بینش های قابل اجرا استفاده خواهد کرد. تاریخچه آموزش آنلاین از دهه ۱۹۸۰ با ظهور سیستم های کمک آموزشی کامپیوتری (CAI) آغاز شد که پایه های سیستم های امروزی را بنا نهاد (Garrison, ۲۰۰۰). دهه ۱۹۹۰ شاهد ظهور اولین سیستم های مدیریت یادگیری (LMS) مانند بلکبورد و وب سی ت بود که امکان مدیریت محتوا و تعامل آموزشی را فراهم کرد (Oblinger, ۲۰۰۳). دهه ۲۰۰۰ شاهد ظهور جامعه های یادگیری غیرهمزمان بود که دانشجویان را قادر به تعامل با محتوا و همکلاسی ها بدون نیاز به تعامل لحظه ای کرد (Anderson, ۲۰۰۸). مفهوم "جامعه پرسش" که بر اهمیت حضور اجتماعی در آموزش آنلاین تاکید دارد، در این دوره مطرح شد (Garrison et al., ۲۰۰۰). پیشرفت اینترنت پرسرعت در دهه ۲۰۰۰ موجب گسترش محتوای چندرسانه ای شد که ویدئوهای آموزشی و شبیه سازی های تعاملی را ممکن ساخت (Siemens, ۲۰۰۵). اولین دوره های آنلاین باز (MOOC) توسط پلتفرم هایی مانند کورسرا و ادکس در سال ۲۰۱۲ راه اندازی شدند که دسترسی به آموزش عالی را برای میلیون ها نفر ساده تر کرد (Siemens & Adler, ۲۰۰۸). با این حال، این دوره ها چالش هایی مانند نرخ ترک بالا و نیاز به تجربه های شخصی سازی شده را نشان دادند. شیوع جهانی کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰-۲۰۲۱ باعث شد مدارس و دانشگاه ها به سرعت به مدل های آنلاین کامل مهاجرت کنند (UNESCO, ۲۰۲۱). این تحول نیاز به زیرساخت های فناوری قوی و آمادگی مربیان را برجسته کرد. پس از شیوع بیماری، مدل های آموزش ترکیبی که ترکیبی از آموزش آنلاین و حضوری را ارائه می دهند، محبوبیت یافتند (Means et al., ۲۰۱۴). پژوهش ها نشان می دهند که این مدل ها می توانند بهبود در تعامل دانشجویان و نتایج تحصیلی را نسبت به آموزش کاملا آنلاین یا سنتی ایجاد کنند (Bernard et al., ۲۰۰۴). ادغام فناوری های هوش مصنوعی و یادگیری تطبیقی، آموزش آنلاین را غنی تر کرده و مسیرهای شخصی سازی شده برای هر دانشجو ارائه می دهد (Lekin et al., ۲۰۱۶). با این حال، مسائل اخلاقی مانند حریم خصوصی داده ها و سوگیری الگوریتمی باید برای اطمینان از استفاده مسئولانه این فناوری ها بررسی شوند. محیط فعلی آموزش آنلاین با فرصت ها و چالش هایی همراه است که نیاز به پژوهش های دقیق برای راهنمایی توسعه های آینده را ایجاد کرده است. این مطالعه به بررسی اثربخشی روش های مختلف آموزشی در محیط های آنلاین و ترکیبی می پردازد و به ویژه بر جمعیت های یادگیرنده متنوع تمرکز دارد. با تحلیل مطالعات موردی از مراکز آموزشی مختلف، این پژوهش به دنبال راه حل های قابل گسترش است که در محیط های مختلف اجتماعی-اقتصادی قابل اجرا باشند. یافته ها به دانش موجود در زمینه پداغوژی دیجیتال کمک خواهند کرد و سیاست های مبتنی بر شواهد را برای سیاست گذاران تقویت خواهند کرد. این پژوهش با اهداف جهانی مانند هدف توسعه پایدار شماره ۴ سازمان ملل متحد (SDG ۴) که بر آموزش جامع و برابر تاکید دارد، همسو است (UN, ۲۰۱۵). همچنین، به تقاضای روزافزون برای گزینه های انعطاف پذیر آموزشی که توسط تغییرات جمعیتی و نیازهای بازار کار ایجاد شده اند، پاسخ می دهد. با ادامه تحول بخش آموزش، این پژوهش به پل زدن بین چارچوب های نظری و کاربردهای عملی کمک خواهد کرد تا فناوری ها به جای محدود کردن تجربه یادگیری، آن را بهبود بخشند.