شکستن دیوار ناممکن: تزریق انگیزه به دانش آموزانی که خود را باور ندارند

یکی از چالش برانگیزترین موانع در نظام های آموزشی، مواجهه با دانش آموزانی است که در دام «درماندگی آموخته شده» گرفتار شده اند؛ دانش آموزانی که دیوار بلندی از «نمی توانم» و «غیرممکن است» را دور خود کشیده اند. این پژوهش به بررسی ریشه های روان شناختی عدم خودباوری و راهکارهای پداگوژیک برای احیای انگیزه در این گروه از فراگیران می پردازد. با تکیه بر نظریه خودکارآمدی بندورا و ذهنیت رشد کارol دوک، این مقاله استدلال می کند که باور به ناتوانی، یک ویژگی ذاتی نیست، بلکه یک سازه ذهنی اکتسابی است که با مداخلات هدفمند آموزشی قابل تغییر است. هدف این مقاله ارائه یک چارچوب عملیاتی برای معلمان است تا با استفاده از مهندسی مجدد بازخوردها، طراحی تجربه های موفقیت کوچک (Small Wins) و ایجاد امنیت روانی در کلاس، ساختار باورهای دانش آموز را بازسازی کنند. نتایج نشان می دهد که تغییر روایت درونی دانش آموز از «من ناتوانم» به «من هنوز یاد نگرفته ام»، کلید شکستن این دیوار ناممکن است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: خودکارآمدی ، درماندگی آموخته شده ، انگیزش تحصیلی ، ذهنیت رشد ، پداگوژی امید ، روانشناسی تربیتی