تاثیر آموزش مهارت های ارتباطی بر کاهش کم رویی و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های ارتباطی بر کاهش کم رویی و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان انجام شد. کم رویی به عنوان یک مانع جدی در فرآیند رشد اجتماعی و تحصیلی فراگیران، آنان را از مشارکت فعال در فعالیت های کلاسی و تعاملات اجتماعی بازداشته و پیامدهایی چون انزوا و افت تحصیلی را به دنبال دارد. در مقابل، اعتمادبه نفس بالا به عنوان یک عامل محافظت کننده، زمینه ساز شکوفایی استعدادها و ارتقای سلامت روان دانش آموزان است. در این پژوهش که از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود، تعداد ۳۰ نفر از دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه کم رویی استنفورد و پرسشنامه اعتمادبه نفس روزنبرگ بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های ارتباطی (شامل مهارت های گوش دادن فعال، ابراز وجود، همدلی و بازخورددهی) قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین میانگین نمرات کم رویی و اعتمادبه نفس دو گروه در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، آموزش مهارت های ارتباطی منجر به کاهش معنادار کم رویی و افزایش معنادار اعتمادبه نفس در دانش آموزان گروه آزمایش شد. بر اساس نتایج این پژوهش، می توان نتیجه گرفت که گنجاندن برنامه های آموزش مهارت های ارتباطی در برنامه های درسی مدارس و برگزاری کارگاه های آموزشی برای دانش آموزان می تواند به عنوان یک راهکار موثر و کم هزینه در جهت بهبود سلامت روانی و اجتماعی آنان و پیشگیری از بروز مشکلات رفتاری ناشی از کم رویی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مهارت های ارتباطی ، کم رویی ، اعتمادبه نفس ، دانش آموزان ، آموزش