مدرسه به عنوان محیط یادگیری اجتماعی؛ تاثیر تعاملات مدرسه ای بر رشد شخصیتی دانش آموزان

مدرسه فراتر از محلی برای انتقال دانش صرف است؛ این نهاد بنیانی ترین محیط اجتماعی رسمی است که دانش آموزان در آن هویت، ارزش ها و مهارت های بین فردی خود را شکل می دهند. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی و کاربردی، به بررسی نقش محوری مدرسه به مثابه یک محیط یادگیری اجتماعی می پردازد و تاثیرات عمیق تعاملات روزمره مدرسه ای (شامل تعاملات معلم و دانش آموز، تعاملات همسالان و ارتباط با خانواده) را بر ابعاد گوناگون رشد شخصیتی دانش آموزان (عاطفی، اجتماعی، اخلاقی و هویتی) واکاوی می کند. مقاله حاضر چارچوبی برای درک چگونگی تسهیل یا ممانعت ساختارهای مدرسه ای از شکل گیری تعاملات سازنده ارائه می دهد. نتایج تحلیل نشان می دهد که کیفیت و غنای تعاملات اجتماعی در محیط مدرسه، مستقیما با میزان همدلی، مسئولیت پذیری، مهارت حل مسئله و ثبات عاطفی دانش آموزان مرتبط است. همچنین، نقش فعال معلمان در الگوبرداری و هدایت این تعاملات و اهمیت راهبردهای مدیریتی در ایجاد فرهنگ اجتماعی مثبت مورد تاکید قرار گرفته است. در نهایت، راهکارهای عملی برای بهینه سازی محیط یادگیری اجتماعی در مدارس جهت حمایت از رشد جامع شخصیت دانش آموزان پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، محیط یادگیری اجتماعی ، تعاملات مدرسه ای ، رشد شخصیتی ، تعامل معلم و دانش آموز ، تعامل همسالان.