معلمی که قصه گو بود: آموزش مفاهیم پیچیده با جادوی داستان سرایی

در عصر بمباران اطلاعات و کاهش تمرکز، نظام های آموزشی با چالشی بزرگ روبرو هستند: چگونه مفاهیم انتزاعی و پیچیده را به گونه ای آموزش دهند که در ذهن یادگیرنده ماندگار شود؟ مقاله حاضر با رویکردی بین رشته ای، به بررسی نقش “داستان سرایی” (Storytelling) به عنوان یک ابزار پداگوژیک قدرتمند در آموزش مدرن می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که ذهن انسان به صورت تکاملی برای پردازش روایت ها سیم کشی شده است و معلمانی که از فنون قصه گویی بهره می برند، تنها انتقال دهنده اطلاعات نیستند، بلکه معماران معنا در ذهن دانش آموزان اند. در این مقاله، مکانیسم های عصبی-شناختی داستان، از جمله همگامی عصبی و ترشح هورمون های یادگیری، واکاوی می شود. همچنین راهکارهای عملی برای تبدیل دروس سخت و خشک (مانند ریاضیات و فیزیک) به روایت های جذاب، استفاده از ساختار “سفر قهرمان” در طرح درس، و نقش فناوری های نوین در داستان سرایی دیجیتال مورد بحث قرار می گیرد. هدف نهایی، ارائه چارچوبی است که در آن کلاس درس به صحنه ای برای کاوش، و معلم به راهنمایی خردمند در سفر یادگیری تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: داستان سرایی آموزشی ، علوم اعصاب یادگیری ، روایت گری در تدریس ، آموزش مفاهیم انتزاعی ، پداگوژی نوین ، درگیری تحصیلی ، هوش روایی.