تحلیل رابطه بین نگرش مثبت به مدرسه و کاهش غیبت دانش آموزان

نگرش دانش آموزان نسبت به مدرسه به عنوان یک عامل روانی و اجتماعی می تواند تاثیر قابل توجهی بر رفتار تحصیلی آن ها داشته باشد، به ویژه در کاهش میزان غیبت. نگرش مثبت به مدرسه، شامل علاقه، انگیزه و احساس تعلق به محیط مدرسه است و دانش آموزان دارای این نگرش، تمایل بیشتری به حضور مستمر و مشارکت فعال در کلاس دارند. پژوهش های مختلف نشان داده اند که نگرش مثبت به مدرسه با افزایش رضایت تحصیلی، تعامل بهتر با معلمان و همسالان و کاهش رفتارهای مشکل زا مرتبط است. همچنین، غیبت های مکرر دانش آموزان با پیامدهای منفی در پیشرفت تحصیلی، انزوا و کاهش مهارت های اجتماعی همراه است. مقاله حاضر با روش مروری کتابخانه ای به بررسی رابطه نگرش مثبت به مدرسه و کاهش غیبت دانش آموزان می پردازد و تلاش دارد عوامل موثر بر این رابطه و پیامدهای آموزشی و روان شناختی آن را تحلیل کند. یافته های این پژوهش می تواند برای معلمان، مدیران مدرسه و برنامه ریزان آموزشی در طراحی محیط های آموزشی حمایت کننده و کاهش غیبت دانش آموزان مفید باشد.

کلیدواژه ها:

نگرش مثبت ، مدرسه ، غیبت دانش آموزان ، مشارکت تحصیلی