تحلیل نقش فناوری های آموزشی نوین در بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری

تحولات شتابان فناوری در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با فرصت ها و چالش های نوینی مواجه ساخته است. فناوری های آموزشی نوین، از جمله یادگیری الکترونیکی، محیط های یادگیری هوشمند، شبکه های آموزشی برخط، ابزارهای تعاملی دیجیتال و سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی، به عنوان عوامل موثر در ارتقای کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل نقش فناوری های آموزشی نوین در بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری با تاکید بر ابعاد شناختی، انگیزشی و تعاملی یادگیری است.این پژوهش با رویکرد کیفی و روش کتابخانه ای انجام شده و داده ها از طریق بررسی و تحلیل نظام مند کتاب ها، مقالات علمی–پژوهشی داخلی و خارجی، گزارش های سازمان های معتبر آموزشی و پایگاه های علمی بین المللی گردآوری شده است. نتایج تحلیل منابع نشان می دهد که به کارگیری هدفمند فناوری های آموزشی نوین می تواند موجب افزایش مشارکت فعال یادگیرندگان، بهبود درک مفاهیم، تسهیل یادگیری خودراهبر و ارتقای تعامل میان معلم و فراگیر شود (Laurillard، ۲۰۱۲; Selwyn، ۲۰۱۶).همچنین یافته ها حاکی از آن است که فناوری های آموزشی، در صورت انطباق با اهداف برنامه درسی و اصول طراحی آموزشی، نقش موثری در شخصی سازی یادگیری، افزایش انگیزش تحصیلی و توسعه مهارت های قرن بیست ویکم ایفا می کنند (UNESCO، ۲۰۲۱). با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، ضعف سواد فناوری معلمان و زیرساخت های ناکافی می تواند اثربخشی این فناوری ها را محدود سازد. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت نگاهی نظام مند و آگاهانه به فناوری های آموزشی نوین به منظور بهبود پایدار فرآیند یاددهی–یادگیری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی نوین ، یاددهی–یادگیری ، یادگیری الکترونیکی ، تعامل آموزشی ، بهبود کیفیت آموزش