اهمیت خودراهبری یادگیری در آموزش

توسعه انسانی رکن اصلی توسعه پایدار است و باید برای ارتقای کیفیت آموزش در کشور تلاش شود. وظیفه آموزش و پرورش در جامعه شناخت و حل نیازهای فکری جوانان است. توسعه و پیشرفت کمی و کیفی آموزش، توسعه مشارکت عمومی، ارتقای سلامت و بهسازی منابع انسانی از مهمترین اولویت های کاری آموزش و پرورش می باشد. از آنجا که آموزش و پرورش در تربیت نیروهای متخصص، آشنا به علوم جدید و دانشمند اهمیت بسیاری دارد، توجه به این ارگان علمی و فرهنگی موجبات کرامت و ماندگاری ملی را تضمین می کند. لذا برای رسیدن به جامعه ای پیشرفته و پویا، نیازمند تشکیلات نو، معلمانی نو اندیش و دانش آموزانی خودراهبر هستیم (مجیدی، ۱۳۹۱). یادگیری خودراهبر به لحاظ تاثیر گذاری بر پیشرفت تحصیلی به یکی از اهداف اصلی آموزش و پرورش در طی چند دهه گذشته تبدیل شده است (چانگ، کیو، لین و لی-هسیه ، ۲۰۱۰). یادگیری خودراهبر دارای گستره مفهومی بسیار وسیع از جمله یادگیری خودآموخته، یادگیری مستقل، یادگیری غیر سنتی، یادگیری باز و ... می باشد (اسفار و زین الدین ، ۲۰۱۵). بر اساس تحقیقات انجام شده نشان داده اند که بین حالات فراشناختی مانند آگاهی فراشناختی، راهبرد شناختی و خودبازبینی با عملکرد تحصیلی در دانش آموزان ارتباط معناداری وجود دارد. بنابراین مشخص شده است که جهت گیری صحیح فعالیت های پژوهشی و آموزشی در زمینه فراشناخت و توانایی های فراشناختی، قادر به ارتقاء سطح یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان می باشد (سالاری فر و پاکدامن، ۱۳۸۸). بر این اساس استنباط می شود که یادگیری خودراهبر می تواند نقش به سزایی در موفقیت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان داشته باشد. و بر اساس نظریه ایواسیو (۱۹۸۷)،

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، فعالیت های پژوهشی ، تهداف آموزشی ، عملکرد تحصیلی