پناهندگی از منظر حقوق بین الملل خصوصی ایران.

پناهندگی از جمله حقوقی است که در کنوانسیون ها و معاهدات بین المللی گوناگون توسط دولت های مختلف به رسمیت شناخته شده است. پناهندگی در حقوق ایران نیز به موجب اصل 155 قانون اساسی و آیین نامه اجرایی مصوب 1342 شمسی به عنوان دو سند مهم داخلی به رسمیت شناخته شده و کشور ایران با الحاق به کنوانسیون 1951 و پروتکل الحاقی 1967 و عدم خروج از آن تا کنون، از نظر بین المللی نیز خود را موظف به پذیرش پناهندگان و رعایت حقوق ایشان در جامعه خود با در نظر گرفتن اصل حاکمیت ملی می داند. پس از پذیرش قانونی و اعطای پناهندگی توسط دولت ایران، لازم است حقوق پناهندگان به عنوان اشخاص بیگانه محترم شمرده و رعایت شود. حقوق خصوصی مجموعه قواعدی است که روابط اشخاص در اجتماع را تعیین می کند و حقوق بین الملل خصوصی روابط افراد در حیات بین المللی را تعیین می کند. به دلیل وجود نظام های مختلف حقوقی در جهان، به دلیل زندگی پناهنده در جامعه دیگر، از تعارض قوانین صحبت به میان می آید و محدوده تعارض قوانین شامل روابط حقوق خصوصی و روابط بین المللی پناهنده در جامعه است. فلذا با بررسی حقوق خصوصی پناهندگان و به طور کلی مسائل احوال شخصیه، مالکیت اموال و اعمال حقوقی می توان نحوه برخورداری پناهندگان از این حقوق در جامعه ایران را شناخت و اختلافات ناشی از تعارض قوانین را حل کرد.

کلیدواژه ها:

پناهنده ، حقوق پناهندگی ، حقوق خصوصی ، حقوق بین الملل خصوصی ایران ، کنوانسیون 1951.