تحلیل رابطه بین سبک های مشارکت والدین در فرآیند تکالیف و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 36
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
EPCS04_15322
تاریخ نمایه سازی: 26 بهمن 1404
چکیده مقاله:
پیوند میان خانه و مدرسه همواره به عنوان یکی از ارکان تاثیرگذار بر مسیر تحصیلی دانش آموزان مورد توجه پژوهشگران و دست اندرکاران نظام تعلیم و تربیت بوده است. در این میان، نقش والدین و چگونگی حضور موثر آنان در فرآیند یادگیری فرزندان، به ویژه در حین انجام تکالیف درسی، از اهمیت بسزایی برخوردار است. تکالیف درسی به عنوان پلی میان محیط یادگیری رسمی مدرسه و فضای غیررسمی خانه، فرصتی منحصربه فرد برای تداوم و تعمیق یادگیری فراهم می آورند و کیفیت مداخله و همراهی والدین در این فرآیند می تواند تاثیری عمیق و ماندگار بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان داشته باشد. باوجود اذعان عمومی به اهمیت مشارکت والدین، پرسش اساسی که ذهن متخصصان را به خود مشغول داشته، نه صرفا میزان این مشارکت، بلکه کیفیت، نوع و سبک آن است. مشاهده می شود که مشارکت والدین طیف گسترده ای از رفتارها را در بر می گیرد؛ از نظارت مستقیم و کنترل مستمر گرفته تا حمایت عاطفی و فراهم آوری منابع، و از ارائه راهکارهای آماده تا تسهیلگری و کمک به درک مفاهیم توسط خود دانش آموز. هر یک از این سبک های مشارکت، پیامدهای متفاوتی را برای دانش آموز به همراه دارد و می تواند موجب تقویت یا تضعیف خودتنظیمی، اعتمادبه نفس تحصیلی و در نهایت پیشرفت درسی او شود. برای نمونه، مشارکتی که با مداخله بیش ازحد و کاهش استقلال عمل دانش آموز همراه باشد، ممکن است وابستگی او را افزایش داده و به تدریج از انگیزه درونی وی برای یادگیری بکاهد؛ درحالی که سبک مشارکتی مبتنی بر حمایت و تسهیلگری می تواند زمینه ساز پرورش مهارت های حل مسئله و مسئولیت پذیری در برابر یادگیری شود. این تنوع در شیوه های مشارکت و پیامدهای احتمالی آن، ضرورت انجام پژوهشی نظام مند را ایجاب می کند که به تحلیل دقیق رابطه بین سبک های مختلف مشارکت والدین در فرآیند تکالیف و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بپردازد. شناخت این رابطه می تواند تصویری روشن از کارآمدترین شیوه های همراهی والدین ترسیم کرده و راهنمایی عملی برای خانواده ها و مربیان در جهت بهینه سازی این تعامل حیاتی فراهم آورد. بدیهی است که دستیابی به چنین شناختی، گامی موثر در جهت ارتقای کیفیت آموزشی و کاهش شکاف های احتمالی عملکردی در میان دانش آموزان با سبک های مختلف مشارکت خانوادگی خواهد بود و برنامه ریزی برای توانمندسازی والدین را در ایفای نقشی سازنده تر در مسیر تعلیم و تربیت فرزندان میسر می سازد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
امین قراچورلو خیاوی
کارشناسی روانشناسی، دانشگاه پیام نور هریس
سهیلا خداوردی زاده
کارشناسی تربیت بدنی، دانشگاه آزاد ملکان
جواهر اوریو
کارشناسی آموزش ابتدایی، دانشگاه فرهنگیان الزهرا