ارزیابی تاب آوری اجتماعی شهر در برابر بحران های طبیعی(مورد مطالعه: شهر کرمانشاه)

هدف از این پژوهش، ارزیابی تاب آوری اجتماعی شهر کرمانشاه در برابر بحران های طبیعی و شناسایی مولفه های موثر بر آن است. پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و با روش ترکیبی (کیفی و کمی) انجام شد. جامعه آماری شامل ۳۸۴ نفر از شهروندان محلات مختلف کرمانشاه بود که به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته با ۵ شاخص اصلی (دانش، مشارکت، مهارت، حس تعلق، امنیت اجتماعی) بود. داده ها با استفاده از تحلیل عاملی و مدل یابی معادلات ساختاری بررسی شدند. نتایج نشان داد میانگین کلی تاب آوری اجتماعی در سطح نسبتا بالا قرار دارد. همچنین مهارت های مقابله ای (β=۰.۳۴۱)، دانش (β=۰.۳۱۲) و مشارکت اجتماعی (β=۰.۲۸۵) بیشترین تاثیر را بر تاب آوری اجتماعی داشتند؛ حس تعلق نیز تاثیر مثبت داشت ولی امنیت اجتماعی رابطه معناداری نشان نداد. نتیجه کلی پژوهش تاکید می کند که افزایش آموزش ها، مهارت ها و مشارکت های مردمی می تواند تاب آوری اجتماعی شهر را به طور چشمگیری ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری اجتماعی ، مدیریت بحران ، کرمانشاه ، مشارکت اجتماعی ، مهارت های مقابله ای