نقش نظام های یکپارچه مدیریت عملکرد و دانش فردی در بهبود مدیریت شهری

در محیط رقابتی و پویای امروز، ارزیابی و مدیریت عملکرد به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام مدیریتی، نقشی حیاتی در شناخت وضعیت، ایجاد بازخورد، بهبود مستمر و نهایتا تضمین بقا و موفقیت سازمان ها ایفا می کند. این مقاله با روش کتابخانه ای-تحلیلی، به بررسی جامع مفهوم مدیریت عملکرد، ابعاد آن و ارتباط تنگاتنگ آن با مدیریت دانش، به ویژه مدیریت دانش فردی (PKM) می پردازد. هدف اصلی، تبیین این موضوع است که چگونه یک نظام یکپارچه مدیریت عملکرد، در کنار توانمندسازی کارکنان از طریق مدیریت دانش فردی، می تواند به بهبود کیفی و کمی عملکرد سازمانی منجر شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که مدیریت عملکرد فراتر از ارزیابی سنتی و کنترل محور است و باید به عنوان یک فرآیند مستمر، ارتباطی و توسعه گرا نگریسته شود که هم بر نتایج (خروجی) و هم بر رفتارها و شایستگی ها (ورودی) تمرکز دارد. ناکارآمدی نظام های صرفا مالی (مانند ROI) در عصر حاضر به دلیل عدم ارتباط با اهداف استراتژیک، تمرکز بر کوتاه مدت و نادیده گرفتن دارایی های نامشهود، لزوم حرکت به سمت مدل های ترکیبی و متوازن (مانند کارت امتیازی متوازن - BSC) را آشکار می سازد. از سوی دیگر، در اقتصاد دانش بنیان، کارکنان دانشی مهم ترین سرمایه سازمان هستند. مدیریت دانش فردی (PKM) به عنوان مجموعه ای از فرآیندهای شخصی برای سازماندهی، ذخیره، بازیابی و اشتراک دانش، نقش تعیین کننده ای در کارآیی و اثربخشی فرد و در نهایت سازمان دارد. این مقاله استدلال می کند که پیوند مدیریت عملکرد و مدیریت دانش فردی یک ضرورت استراتژیک است؛ به طوری که نظام مدیریت عملکرد باید عوامل هفت گانه موثر بر عملکرد فردی (استعداد، دانش و مهارت، فرصت، منابع، انگیزه، هدف و برنامه، و مثبت اندیشی) را مورد توجه قرار داده و از طریق شناسایی نیازهای آموزشی، ایجاد انگیزه برای تسهیم دانش و طراحی مشوق های مناسب، بستر رشد دانش فردی و سازمانی را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت دانش ، عملکرد سازمانی ، شهرداری تهران