تحول پارادایم مدیریت شهری برای گذار از حکومت به حکمروایی خوب شهری

مدیریت شهری در جهان پیچیده امروز نیازمند تحولی بنیادین از الگوهای سنتی به سمت رویکردهای نوین است. این مقاله با روشی توصیفی-تحلیلی و با مطالعه اسناد و منابع کتابخانه ای، به تبیین مفهوم حکمروایی شهری خوب به عنوان پارادایم جایگزین برای «حکومت شهری» سنتی می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که ناکارآمدی مدل های پیشین (مدیریت دولتی سنتی و نوین) در مواجهه با پیچیدگی های شهری و تحقق عدالت، ضرورت این گذار را ایجاد کرده است. حکمروایی خوب شهری بر پایه مشارکت فعال شهروندان، شفافیت، پاسخگویی، قانونمندی، تمرکززدایی و یکپارچگی نهادی استوار است و در آن، نقش دولت از مجری به تسهیل گر و هماهنگ کننده تغییر می یابد. این الگو، با به رسمیت شناختن تعدد کنشگران عرصه شهری (دولت، بخش خصوصی و جامعه مدنی)، به دنبال ایجاد مدیریت دو سطحی (منطقه ای و محلی) و تقویت مدیریت یکپارچه شهری برای هدایت توسعه پایدار است. سازمان ملل متحد با ارائه شاخص های ده گانه، چارچوبی برای ارزیابی و استقرار حکمروایی خوب شهری فراهم کرده است. نتیجه نهایی این گذار، تحقق شهر برون گرا است که در آن تمامی اقشار جامعه امکان دسترسی به فرصت ها و مشارکت در سرنوشت شهری خود را دارند.

کلیدواژه ها:

تفکر استراتژیک ، عملکرد ، تعدیل ، سازمان ، مدیریت شهری