تاثیر رفتاردرمانی دیالکتیکی مبتنی بر آموزش مهارت ها بر بهبود خودکارآمدی رفتاری دانش آموزان دوره اول متوسطه دارای اضطراب امتحان

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی مهارت های رفتار درمانی دیالکتیکی (مبتنی بر آموزش مهارت ها) بر بهبود خودکارآمدی رفتاری دانش آموزان دوره اول متوسطه دارای اضطراب امتحان شهر کرمانشاه بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ در شهر کرمانشاه مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر، هر گروه ۱۵ نفر بودند که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب امتحان ساراسون (۱۹۷۵) و پرسشنامه خودکارآمدی رفتاری نوجوانان بود. گروه آزمایش ۱۰ جلسه یک ساعته تحت رفتار درمانی دیالکتیکی قرار گرفتند و گروه کنترل، آموزشی دریافت نکرد. در پایان جلسات پس آزمون به عمل آمد. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس تک متغیره انجام شد. نتایج نشان داد که مهارت های رفتار درمانی دیالکتیکی مبتنی بر آموزش مهارت ها بر بهبود خودکارآمدی رفتاری دانش آموزان دارای اضطراب امتحان در مرحله پس آزمون تاثیرگذار بوده است.

کلیدواژه ها:

اضطراب امتحان ، رفتار درمانی دیالکتیکی ، خودکارآمدی رفتاری