نقدی ادبی–سینمایی بر فیلم «طعم گیلاس» اثر عباس کیارستمی

فیلم طعم گیلاس (۱۳۷۶) ساخته عباس کیارستمی، از جمله آثاری است که با فاصله گیری آگاهانه از الگوهای کلاسیک روایت سینمایی، به نوعی سینمای مینیمالیستی و تاملی تعلق دارد. این فیلم با حذف عناصر متعارف درام، کاهش کنش بیرونی و تاکید بر سکوت، تکرار و تعلیق، مخاطب را از جایگاه تماشاگر منفعل به مفسری فعال ارتقا می دهد. مقاله حاضر با رویکرد نقد ادبی–سینمایی و با تکیه بر مفاهیمی چون روایت حداقلی، بینامتنیت، سکوت به مثابه زبان و پایان بندی گشوده، به تحلیل ساختار معنایی طعم گیلاس می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که کیارستمی از طریق فروکاست روایت، امکان تولید معنا را به مخاطب واگذار کرده و بدین ترتیب، فیلم را به متنی باز و چندلایه تبدیل می کند. این مقاله استدلال می کند که طعم گیلاس بیش از آنکه فیلمی درباره مرگ باشد، اثری درباره زیستن، انتخاب و امکان معنا در جهان معاصر است.کلیدواژه ها: عباس کیارستمی، طعم گیلاس، نقد ادبی، روایت مینیمالیستی، سینمای تاملی، پایان بندی گشوده