آموزش ادبیات و فروکاست معنا به شواهد زبانی

آموزش ادبیات در نظام مدرسه ای، به جای آنکه بازسازی منطق معنایی متن ادبی را هدف قرار دهد، غالبا به استخراج شواهد زبانی، آرایه ها و عناصر صوری تقلیل می یابد. این مقاله با رویکردی تحلیلی–ساختاری نشان می دهد که چگونه این فروکاست، کنش تدریس ادبیات را از «تولید معنا» به «تشخیص نشانه» تبدیل می کند. با ارائه مدلLQTextualReduction LQ_{TextualReduction} LQTextualReductionروابط میان کاهش پیوستگی معنایی، تضعیف عاملیت تفسیری و غلبه خوانش سوال محور تحلیل می شود. مقاله استدلال می کند که فروکاست متنی، یکی از سازوکارهای اصلی بازتولید شبه فهم ادبی در آموزش رسمی است.واژگان کلیدی: آموزش ادبیات، متن ادبی، فروکاست معنا، شواهد زبانی، شبه فهم، مدل LQ