تدریس دینی و فروکاست معنا به گزاره های حفظی

آموزش دینی در نظام مدرسه ای، علی رغم برخورداری از محتوایی عمیقا مفهومی و تبیینی، غالبا در قالب شیوه های تدریسی سازمان می یابد که معنا را به گزاره های مستقل قابل حفظ فرو می کاهند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–شناختی و غیرروان شناختی نشان می دهد که چگونه شیوه تدریس دینی به صورت ساختاری، امکان تبیین مفهومی را مسدود کرده و به تولید شبه فهم دینی منجر می شود. برای تبیین این وضعیت، مدلLQReligiousReduction LQ_{ReligiousReduction} LQReligiousReductionارائه می شود که روابط میان کاهش عمق تبیین، گسست شبکه معنایی، غلبه حفظ گزاره ای و تثبیت پاسخ محوری را صورت بندی می کند.واژگان کلیدی: آموزش دینی، شیوه تدریس، فروکاست معنا، شبه فهم، مدل LQ