طراحی مد پایدار: آموزش دوخت با نگاه به آینده محیط زیست

صنعت مد به عنوان یکی از بزرگ ترین و تاثیرگذارترین صنایع فرهنگی و اقتصادی جهان، سهم قابل توجهی در مصرف منابع طبیعی، تولید پسماند و انتشار گازهای گلخانه ای دارد. در دهه های اخیر، گسترش الگوی «مد سریع» موجب افزایش تولید انبوه، کاهش عمر مفید پوشاک و تشدید فشار بر محیط زیست شده است. در این میان، طراحی مد پایدار به عنوان رویکردی میان رشته ای، با هدف کاهش اثرات زیست محیطی و ارتقای مسئولیت پذیری اجتماعی در چرخه عمر محصول، مورد توجه پژوهشگران و فعالان حوزه مد قرار گرفته است. پژوهش حاضر با تمرکز بر «آموزش دوخت با نگاه به آینده محیط زیست» می کوشد چارچوبی نظری و کاربردی برای ادغام اصول پایداری در آموزش مهارت های دوخت و طراحی پوشاک ارائه دهد.این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای، اسناد بین المللی مرتبط با توسعه پایدار، مطالعات موردی در حوزه آموزش طراحی لباس و تحلیل تجربیات کارگاه های آموزشی، به بررسی مولفه های کلیدی مد پایدار در فرایند آموزش می پردازد. نتایج نشان می دهد که بازنگری در محتوای آموزشی، انتخاب مواد اولیه سازگار با محیط زیست، آموزش تکنیک های کاهش ضایعات پارچه، ترویج طراحی چرخه محور و تقویت نگرش انتقادی دانشجویان نسبت به مصرف گرایی، از مهم ترین راهبردهای تحقق آموزش پایدار در حوزه دوخت است.بر اساس یافته ها، آموزش دوخت می تواند از سطح انتقال مهارت فنی فراتر رفته و به بستری برای پرورش طراحانی مسئول، خلاق و آگاه نسبت به پیامدهای زیست محیطی تولید پوشاک تبدیل شود. در نهایت، پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که نهادهای آموزشی با تدوین سرفصل های مبتنی بر اقتصاد چرخشی، ارزیابی چرخه عمر محصول و اخلاق حرفه ای، نقش فعالی در گذار صنعت مد به سمت پایداری ایفا کنند.واژگان کلیدیمد پایدار،آموزش دوخت،توسعه پایدار،طراحی چرخه عمر،کاهش ضایعات پارچه،اقتصاد چرخشی،مصرف مسئولانه،نوآوری زیست محیطی