بررسی چالش ها و فرصت های مرتبط با اجرای روش های تدریس نوین در مدارس سنتی

نظام های آموزشی در سراسر جهان با تحولات شتابان فناوری و دگرگونی نیازهای مهارتی جوامع روبه رو هستند که ضرورت بازنگری در رویکردهای تربیتی را انکارناپذیر ساخته است؛ در این میان مدارس سنتی به عنوان بستر اصلی تعلیم و تربیت با کاربست شیوه های دیرپایی همچون سخنرانی محوری، حفظ محوری و انضباط خشک کلاسی شناخته می شوند که اگرچه در ایجاد ساختارهای آموزشی منظم موفق بوده اند، اما در پاسخ گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان عصر دیجیتال با کاستی های قابل تاملی مواجهند. روش های تدریس نوین که بر مفاهیمی همچون یادگیری فعال، مشارکتی، مسئله محور و فردی شده استوارند، ظرفیت بالایی برای افزایش کیفیت یادگیری و پرورش خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان دارند، اما اجرای آن ها در بافت مدارس سنتی با چالش های پیچیده و چندلایه ای همراه است که از مقاومت ساختارهای اداری و ناکافی بودن زیرساخت های فناورانه تا کمبود شایستگی های حرفه ای معلمان و باورهای قالبی ذی نفعان را دربرمی گیرد. با این حال همین مدارس به دلیل برخورداری از سرمایه های انسانی متعهد، تجارب متراکم تربیتی و چارچوب های انضباطی نهادینه شده، فرصت های منحصربه فردی برای تلفیق رویکردهای نوآورانه با سنت های ارزشمند آموزشی در اختیار دارند که می تواند الگویی بومی و کارآمد برای تحول مدرسه ای پدید آورد. اهمیت بررسی این مسئله از آنجا ناشی می شود که نادیده گرفتن هم کنشی پیچیده میان بدعت و سنت در محیط های آموزشی، چه بسا به دوقطبی سازی های تقلیل گرایانه یا اجرای سطحی و بی دوام طرح های تحول بینجامد؛ از این رو تحلیل همه جانبه چالش ها و فرصت های پیش روی مدارس سنتی در مواجهه با روش های نوین تدریس، راهگشای سیاست گذاران، مدیران و معلمانی خواهد بود که به دنبال ایجاد تغییراتی اصیل، زمینه مند و پایدار در بطن حیات واقعی مدرسه اند. چنین پژوهشی می کوشد تا با نگاهی مسئله محور و میان رشته ای، ظرفیت های بالفعل و بالقوه این مدارس را برای حرکت در مرز میان حفظ هویت و انطباق پذیری با مقتضیات روز شناسایی و صورتبندی کند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس نوین ، مدارس سنتی ، چالش های اجرایی ، فرصت های تحول ، تربیت رسمی