آموزش و پرورش؛ فراتر از کلاس درس، مسیر شکل گیری جامعه توانمند

آموزش و پرورش یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی است که نقش محوری در توسعه فردی و اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات نظام آموزشی ایران بر رشد مهارت های شناختی، اجتماعی، اخلاقی و هیجانی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با استفاده از رویکرد ترکیبی کیفی و کمی، داده ها را از طریق پرسشنامه ها، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و بررسی اسناد مدارس جمع آوری کرده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان، معلمان و مدیران مدارس در مناطق شهری و روستایی ایران بوده و نمونه گیری با روش ترکیبی طبقه ای، تصادفی و هدفمند انجام شده است. یافته ها نشان داد که روش های تدریس فعال و مشارکتی، نقش معلمان و مدیران، فعالیت های فوق برنامه، تعامل با خانواده و جامعه، همگی به شکل مستقیم بر توسعه مهارت های فردی و اجتماعی دانش آموزان تاثیرگذار هستند. همچنین، نابرابری های آموزشی و کمبود منابع در برخی مناطق مانع تحقق کامل این اهداف می شود. نتایج پژوهش تاکید می کند که آموزش و پرورش نه تنها وظیفه انتقال دانش، بلکه پرورش مهارت های اجتماعی، اخلاقی و هیجانی را نیز بر عهده دارد و ایجاد محیط یادگیری حمایتی و مشارکتی، کلید موفقیت در توسعه فردی و اجتماعی است. یافته ها به سیاست گذاران، مدیران و معلمان کمک می کند تا برنامه ها و فعالیت های آموزشی را به گونه ای طراحی کنند که عدالت آموزشی و توانمندسازی دانش آموزان تحقق یابد. پژوهش همچنین خلاهای موجود در آموزش و پرورش ایران را شناسایی کرده و پیشنهادهایی برای بهبود روش های تدریس و فعالیت های مدرسه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، توسعه فردی ، توسعه اجتماعی ، مهارت های شناختی ، مهارت های هیجانی ، مهارت های اخلاقی ، روش های تدریس فعال