تاثیر استفاده از روش های فعال تدریس بر یادگیری پایدار

هدف: این پژوهش با هدف بررسی تاثیرات کیفی و کمی به کارگیری روش های فعال تدریس (Active Learning Strategies) بر ارتقاء یادگیری پایدار (Sustainable Learning) دانش آموزان در محیط های آموزشی متوسطه انجام شد. یادگیری پایدار به معنای توانایی دانش آموز در به کارگیری دانش و مهارت ها در زمینه های جدید و طولانی مدت پس از اتمام دوره آموزش رسمی است که نیازمند فرآیندهای شناختی عمیق تر نسبت به یادگیری سطحی است. روش شناسی: یک طرح پژوهشی ترکیبی مبتنی بر مشاهده و مداخله گروهی اجرا شد. گروه آزمایش تحت آموزش هایی با استفاده از روش هایی نظیر یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL)، بحث های سقراطی و حل مسئله قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل رویکردهای سنتی مبتنی بر سخنرانی را تجربه کردند. ابزارهای اندازه گیری شامل آزمون های انتقال دانش (Transfer Tests) و مقیاس های سنجش خودکارآمدی یادگیری بود. یافته های فرضی: نتایج نشان داد که دانش آموزان گروه فعال به شکل معناداری در آزمون های سنجش انتقال دانش در موقعیت های ناآشنا، نمرات بالاتری کسب کردند و گزارش های کیفی حاکی از افزایش انگیزه درونی و احساس عاملیت (Agency) در آن ها بود. نتیجه گیری: یافته ها دلالت بر آن دارند که روش های فعال تدریس با ترویج معنادار بودن (Meaningfulness) و درگیری شناختی، فرآیند ساخت معنای عمیق را تسهیل کرده و به طور مستقیم در تحقق هدف نهایی آموزش، یعنی یادگیری پایدار، نقش اساسی ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

روش فعال تدریس ، یادگیری پایدار ، انتقال یادگیری ، ساخت گرایی اجتماعی ، تعمیق یادگیری.