الگوی مدیریت زمان بندی ماموریت و بازیابی جسمانی آتش نشانان برای حفظ توان عملیاتی پایدار شهری

این مقاله چارچوبی عملیاتی و مبتنی بر شواهد برای مدیریت توالی ماموریت ها و دوره های بازیابی جسمانی و روانی آتش نشانان شهری ارائه می دهد. عملیات آتش نشانی شهری با بارهای جسمانی سنگین مانند حمل تجهیزات در حرارت شدید و محیط های پر دود، همراه با استرس روانی ناشی از مواجهه مداوم با صحنه های اضطراری و تصمیم گیری های سریع، خستگی تجمعی چندبعدی را ایجاد می کند که عملکرد عملیاتی را مختل کرده و خطر آسیب های شغلی را افزایش می دهد. پژوهش های داخلی نشان می دهند که آتش نشانان شهری در معرض خستگی عمومی، کاهش فعالیت، کمبود انگیزه و استرس تروماتیک قرار دارند که با شیفت های رایج ۲۴ ساعت کار و ۴۸ ساعت استراحت تشدید می شود. استاندارد جهانی انجمن ملی حفاظت از آتش بر پروتکل های بازیابی میدانی شامل استراحت منظم، تامین مایعات، پایش علائم حیاتی و ایجاد مناطق جداگانه تاکید دارد تا ظرفیت جسمانی و روانی حفظ شود. همچنین، ابتکار مشترک انجمن بین المللی آتش نشانان و انجمن فرماندهان آتش نشانی بر برنامه های جامع آمادگی جسمانی، ارزیابی پزشکی دوره ای، حمایت روانی و مداخلات شناختی تمرکز کرده تا تاب آوری عملیاتی تقویت گردد. راهکارهای پیشنهادی شامل پروتکل های بازیابی میدانی، بهینه سازی شیفت ها با چرخش وظایف و اولویت استراحت، پایش مداوم سلامت جسمانی و روانی، و ادغام تصمیم گیری های مدیریتی مبتنی بر شواهد است که با محدودیت های منابع شهرداری های ایران سازگار بوده و قابل اجرا می باشد. هدف اصلی، حفظ توان عملیاتی پایدار، کاهش افت عملکرد ناشی از خستگی تجمعی، پیشگیری از آسیب های جسمانی و روانی، و در نهایت تقویت ایمنی جامعه شهری از طریق رویه های اجرایی واقع گرایانه و کاربردی است. این الگو با تکیه بر تحقیقات داخلی و استانداردهای جهانی، راهی برای کاهش چالش های شغلی آتش نشانان فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان بندی ماموریت ، بازیابی جسمانی و روانی ، خستگی تجمعی ، توان عملیاتی پایدار