بررسی بنیان های اخلاقی و تربیتی در فلسفه ی اسلامی و مقایسه با آموزه های مدرن تربیتی

این پژوهش به بررسی بنیان های اخلاقی و تربیتی در فلسفه ی اسلامی و مقایسه ی آن با آموزه های مدرن تربیتی می پردازد. فلسفه ی اسلامی با تاکید بر غایت مندی انسان، پیوند میان تربیت و کمال نفس را محور قرار می دهد و غایت تربیت را قرب الهی و تحقق فضیلت های نفس می داند. در این چارچوب، تربیت اخلاقی نه صرفا انتقال ارزش ها، بلکه فرآیندی وجودی است که به رشد عقل، ایمان و اراده ی انسان منجر می شود. از سوی دیگر، در نظریه های تربیتی مدرن، به ویژه در رویکردهای انسان گرایانه و سازه گرایانه، تاکید بر خودتحقق بخشی، استقلال فردی و تجربه محوری دیده می شود. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی تطبیقی تلاش دارد نقاط اشتراک و تفاوت این دو منظومه ی فکری را در زمینه ی اهداف تربیت، ماهیت اخلاق، و نقش معلم و متربی بررسی کند. نتایج نشان می دهد که در حالی که فلسفه ی اسلامی بر تعالی روح و ارتباط اخلاقی با امر قدسی تاکید دارد، فلسفه ی تربیتی مدرن بیشتر بر پرورش خودآگاهی و مسئولیت انسانی در بستر اجتماعی تمرکز می کند. این مقایسه زمینه ای فراهم می سازد تا با تلفیق عناصر معنوی و تجربی، الگویی جامع تر برای تربیت اخلاقی در جهان معاصر شکل گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: فلسفه ی اسلامی ، تربیت اخلاقی ، فلسفه ی تربیت ، آموزه های مدرن ، فارابی ، ملاصدرا ، انسان گرایی ، خودتحقق بخشی.