تاثیر سبک رهبری مدیران آموزشی بر رضایت شغلی و تعهد سازمانی معلمان در محیط های آموزشی نوین

در دهه های اخیر، تحول دیجیتال و گسترش محیط های آموزشی نوین، نقش مدیران آموزشی را از مدیریت اداری به رهبری یادگیرنده محور تغییر داده است. در چنین بستری، سبک رهبری مدیران به عنوان عاملی تعیین کننده در ارتقای رضایت شغلی و تعهد سازمانی معلمان مطرح می شود. هدف این پژوهش، تحلیل نظام مند پژوهش های انجام شده پیرامون تاثیر سبک های مختلف رهبری آموزشی بر پیامدهای نگرشی معلمان در محیط های آموزشی فناورانه است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای نظریه رهبری تحول آفرین Bernard Bass، رهبری خدمتگزار Robert K. Greenleaf و مدل سه بعدی تعهد سازمانی John Meyer و Natalie Allen تبیین شده است. یافته های مطالعات نشان می دهد سبک های رهبری تحول آفرین، مشارکتی و حمایتی از طریق افزایش توانمندسازی روان شناختی، اعتماد سازمانی و فرهنگ همکاری، به طور معناداری رضایت شغلی و تعهد عاطفی معلمان را تقویت می کنند؛ در مقابل، سبک های اقتدارگرا با کاهش انگیزش درونی و افزایش فرسودگی شغلی همراه اند. همچنین، نقش تعدیل کننده متغیرهایی چون سطح ادغام فناوری و حمایت سازمانی در محیط های یادگیری ترکیبی برجسته شده است. این مقاله با تلفیق یافته های پیشین، مدلی مفهومی برای تبیین روابط میان سبک رهبری، رضایت شغلی و تعهد سازمانی در بستر آموزش نوین ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

رهبری آموزشی ، رضایت شغلی ، تعهد سازمانی ، محیط های آموزشی نوین