بررسی وظایف مربی پرورشی از دیدگاه قرآن و تطبیق آن با ساحت های تربیتی

تربیت، اساسی ترین رسالت ادیان الهی و مهم ترین ابزار رشد و تعالی انسان است. در قرآن کریم، بعثت پیامبران با هدف هدایت انسان ها به سوی کمال و سعادت معرفی شده است؛ چنان که در آیه ۲ سوره جمعه، رسالت پیامبر اسلام شامل تلاوت آیات الهی، تزکیه نفوس و تعلیم کتاب و حکمت دانسته شده است. این آیه، چارچوبی جامع برای فهم جایگاه و وظایف مربی در نظام تربیتی اسلام ارائه می دهد در اندیشه اسلامی، مربی تنها انتقال دهنده اطلاعات نیست، بلکه الگوی عملی، راهنمای معنوی و تسهیل گر رشد همه جانبه متربی است. قرآن کریم با ارائه نمونه هایی از شیوه های تربیتی انبیا از جمله روش حکیمانه و گفت وگومحور حضرت لقمان در سوره لقمان ابعاد مختلف وظایف تربیتی را تبیین کرده است. این رویکرد نشان می دهد که تربیت قرآنی، ناظر به ابعاد اعتقادی، اخلاقی، عقلانی، اجتماعی و رفتاری انسان است.واز سوی دیگر، در اسناد بالادستی نظام آموزشی جمهوری اسلامی ایران، به ویژه سند تحول بنیادین آموزش و پرورش مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی، تربیت در قالب شش ساحت تعریف شده است که بیانگر نگاه جامع به رشد انسان می باشد. این ساحت ها عبارت اند از: ساحت اعتقادی، عبادی و اخلاقی؛ اجتماعی و سیاسی؛ زیستی و بدنی؛ زیباشناختی و هنری؛ اقتصادی و حرفه ای؛ و علمی و فناورانه و هدف از این پژوهش بررسی وظایف مربی پرورشی از دیدگاه قرآن و تطبیق آن با ساحت های تربیتی و از روش توصیفی_تحلیلی استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، دانش آموز ، معلم ، قران ، ساحت های تربیتی