تاثیر یادگیری مبتنی بر شبیه سازی درک علوم در دانش آموزان ایرانی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری مبتنی بر شبیه سازی بر درک علوم در دانش آموزان ایرانی انجام شد. یادگیری مبتنی بر شبیه سازی به دانش آموزان امکان می دهد تا مفاهیم علمی پیچیده و انتزاعی را در محیط های شبیه سازی شده مشاهده، تجربه و تحلیل کنند و یادگیری فعال، مشارکتی و مبتنی بر تجربه را تجربه نمایند. این پژوهش با استفاده از روش ترکیبی کمی و کیفی و گردآوری داده ها از پرسشنامه ها، آزمون ها، مصاحبه ها و مشاهدات کلاس درس انجام شد. جامعه آماری شامل ۲۰۰۰ دانش آموز، ۴۵۰ معلم علوم و ۵۰ مدیر مدارس متوسطه اول و دوم در مناطق شهری و نیمه شهری ایران بود.روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای با انتخاب مدارس از مناطق مختلف و دانش آموزان، معلمان و مدیران به صورت تصادفی اجرا شد تا نمایندگی مناسبی از جامعه آماری فراهم گردد. تحلیل داده ها شامل شاخص های توصیفی، آزمون های آماری پیشرفته و تحلیل محتوا بود تا اثرات شبیه سازی بر درک علمی، مهارت های حل مسئله، تفکر انتقادی و مشارکت فعال دانش آموزان به طور جامع بررسی شود.یافته های پژوهش نشان داد که یادگیری مبتنی بر شبیه سازی موجب افزایش نمرات تحصیلی، توانایی تحلیل مفاهیم علمی، مشارکت فعال و انگیزه یادگیری دانش آموزان شد. داده های کیفی نیز نشان داد که شبیه سازی محیط یادگیری تعاملی و فعال ایجاد می کند، تعامل گروهی و همکاری دانش آموزان را تقویت می کند و موجب یادگیری عمیق تر مفاهیم علمی می شود. همچنین، معلمان نقش اساسی در هدایت و بهبود فرآیند یادگیری دارند و آموزش و توانمندسازی آنان برای بهره برداری موثر از شبیه سازی ضروری است.این پژوهش نشان می دهد که یادگیری مبتنی بر شبیه سازی می تواند به عنوان یک روش آموزشی نوین و موثر در مدارس ایران به کار گرفته شود و کیفیت آموزش علوم، مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله، خودتنظیمی و همکاری گروهی دانش آموزان را ارتقا دهد. یافته ها پایه ای علمی برای طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر فناوری، توسعه شبیه سازی های تعاملی و سیاست گذاری آموزشی در مدارس ایران فراهم می آورند و پیشنهاد می شود پژوهش های آینده اثرات بلندمدت و مقایسه با روش های سنتی را بررسی کنند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر شبیه سازی ، آموزش علوم ، مشارکت فعال ، تفکر انتقادی ، کیفیت یادگیری