اثرات کار گروهی بر تعاملات اجتماعی دانش آموزان با ناتوانی ذهنی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثرات کار گروهی بر تعاملات اجتماعی دانش آموزان با ناتوانی ذهنی از طریق مرور منابع علمی و پژوهش های پیشین بوده است. ناتوانی ذهنی به عنوان اختلالی تحولی با محدودیت های معنادار در مهارت های شناختی، انطباقی و اجتماعی، باعث دشواری دانش آموزان در تعامل موثر با همسالان و محیط می شود. در این راستا، کار گروهی به عنوان یک راهبرد آموزشی و توانبخشی، فرصت های متنوعی برای تمرین مهارت های اجتماعی، تقویت ارتباطات بین فردی و افزایش اعتمادبه نفس فراهم می آورد.مرور منابع داخلی و خارجی شامل کتاب های تخصصی حوزه آموزش ویژه و مقالات پژوهشی نشان می دهد که اجرای فعالیت های گروهی در قالب آموزش مهارت های اجتماعی، مهارت های زندگی، بازی درمانی، نمایش درمانی و مداخلات شناختی هیجانی، موجب افزایش رفتارهای اجتماعی مثبت، بهبود مهارت های ارتباطی، تقویت همدلی و کاهش رفتارهای ناسازگار در دانش آموزان با ناتوانی ذهنی می شود. همچنین، محیط گروهی، امکان بازخورد مستقیم، الگوبرداری همسالان و تمرین مهارت ها در موقعیت های واقعی یا شبیه سازی شده را فراهم کرده و حس تعلق و انگیزه مشارکت اجتماعی را تقویت می کند.با وجود این مزایا، محدودیت های شناختی و رفتاری دانش آموزان، ناهمگونی سطح توانایی اعضای گروه، کمبود منابع و نیاز به تسهیل گری موثر، از جمله چالش های اجرای کار گروهی هستند. بر این اساس، طراحی فعالیت های گروهی باید با رعایت اصول آموزشی و روان شناختی، ارائه بازخورد مستمر، استفاده از بازی و فعالیت های تعاملی و هماهنگی با خانواده ها صورت گیرد.در نتیجه، کار گروهی نه تنها به عنوان یک ابزار آموزشی بلکه به عنوان یک راهبرد جامع توانمندسازی اجتماعی برای دانش آموزان با ناتوانی ذهنی مطرح است و نقش مهمی در بهبود تعاملات اجتماعی، ارتقای مهارت های ارتباطی و آمادگی برای مشارکت فعال در جامعه ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

ناتوانی ذهنی ، تعاملات اجتماعی ، کار گروهی ، مهارت های اجتماعی ، آموزش ویژه ، بازی درمانی ، نمایش درمانی ، یادگیری مشارکتی