ادبیات پایداری در شعر و داستان فارسی معاصر

ادبیات پایداری در شعر و داستان فارسی معاصر یکی از مهم ترین جریان های ادبی سده اخیر به شمار می آید که در پیوندی عمیق با تحولات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی شکل گرفته است. این نوع ادبیات بازتاب دهنده تجربه های جمعی ملت در مواجهه با بحران ها، جنگ ها، فشارهای سیاسی، بی عدالتی های اجتماعی و تلاش برای حفظ هویت و ارزش های انسانی است. نویسندگان و شاعران در این حوزه با بهره گیری از زبان نمادین، تصویرسازی های عاطفی و روایت های واقع گرایانه، به بازنمایی مقاومت فردی و جمعی پرداخته اند. ادبیات پایداری نه تنها بیانگر رنج و درد تاریخی است، بلکه امید، ایستادگی، آرمان خواهی و بازسازی معنوی جامعه را نیز به تصویر می کشد. این جریان ادبی در قالب های مختلفی مانند شعر، داستان کوتاه، رمان و خاطره نگاری نمود یافته و توانسته است به شکل گیری گفتمان هویت، حافظه تاریخی و همبستگی اجتماعی کمک کند. بررسی ادبیات پایداری نشان می دهد که این نوع ادبیات فراتر از روایت رویدادها عمل کرده و به بازآفرینی معنا، تقویت روحیه جمعی و تثبیت ارزش های فرهنگی می پردازد. هدف این مقاله تبیین مفهوم ادبیات پایداری، ویژگی های آن در شعر و داستان فارسی معاصر و تحلیل کارکردهای اجتماعی و فرهنگی آن است.واژگان کلیدی:ادبیات پایداری، شعر معاصر فارسی، داستان معاصر فارسی