بازتعریف نقش شایستگی های شناختی و دیجیتال در تحول کارآمدی تدریس در عصر یادگیری هوشمند

دگرگونی های گسترده ناشی از توسعه فناوری های دیجیتال، ساختارهای سنتی آموزش را به طور بنیادین متحول ساخته و موجب تغییر در انتظارات از نقش و عملکرد معلمان شده است. در این شرایط، اثربخشی تدریس دیگر تنها به تسلط بر محتوای درسی یا مهارت های روش تدریس محدود نمی شود، بلکه به مجموعه ای از توانمندی های پیچیده و چندبعدی وابسته است که شامل شایستگی های دیجیتال، نگرش های مثبت نسبت به نوآوری های فناورانه و مهارت های خودتنظیمی یادگیری می شود. شایستگی دیجیتال به عنوان توانایی بهره برداری هدفمند، خلاقانه و مسئولانه از فناوری های آموزشی، نقش مهمی در طراحی محیط های یادگیری تعاملی، تنوع بخشی به منابع آموزشی و تسهیل ارتباطات آموزشی ایفا می کند. از سوی دیگر، نگرش فناورانه به عنوان یک عامل روان شناختی و انگیزشی، میزان پذیرش و استفاده موثر از فناوری را تعیین می کند و می تواند بر سطح نوآوری در تدریس و میزان تمایل معلمان به تغییر و بهبود روش های آموزشی اثرگذار باشد. همچنین مهارت های خودتنظیمی یادگیری با فراهم سازی توانایی برنامه ریزی، پایش و ارزیابی عملکرد آموزشی، زمینه مدیریت اثربخش تدریس و سازگاری با شرایط متغیر یادگیری را فراهم می آورد. بررسی ادبیات نظری نشان می دهد که تعامل میان این سه مولفه می تواند موجب ارتقای کیفیت تدریس، افزایش مشارکت یادگیرندگان و بهبود نتایج آموزشی شود. در واقع، اثربخشی تدریس در عصر یادگیری هوشمند حاصل هم افزایی توانمندی های شناختی، انگیزشی و فناورانه است که در صورت تقویت همزمان، می تواند به تحول پایدار در نظام های آموزشی منجر شود.واژگان کلیدیشایستگی دیجیتال، خودتنظیمی یادگیری، اثربخشی تدریس