بررسی اثر شایستگی دیجیتال،نگرش فناورانه و خود نظم دهی یادگیری بر اثربخشی تدریس

تحولات پرشتاب فناوری های دیجیتال در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با دگرگونی های بنیادین مواجه ساخته است. در چنین شرایطی، اثربخشی تدریس دیگر صرفا به دانش تخصصی معلم محدود نمی شود، بلکه به مجموعه ای از توانمندی های نوین وابسته است که از جمله مهم ترین آن ها می توان به شایستگی دیجیتال، نگرش فناورانه و خودنظم دهی یادگیری اشاره کرد. شایستگی دیجیتال به توانایی بهره گیری هدفمند، انتقادی و خلاقانه از ابزارها و محیط های دیجیتال در فرآیند آموزش و یادگیری اشاره دارد و نقش کلیدی در طراحی، اجرا و ارزیابی تدریس موثر ایفا می کند. از سوی دیگر، نگرش فناورانه به میزان پذیرش، تمایل و باورهای مثبت نسبت به کاربرد فناوری در آموزش مربوط می شود که می تواند بر میزان استفاده معلمان از ابزارهای دیجیتال و کیفیت به کارگیری آن ها تاثیرگذار باشد. همچنین خودنظم دهی یادگیری به عنوان فرایندی شناختی–انگیزشی، به توانایی برنامه ریزی، پایش و ارزیابی فعالیت های یادگیری توسط فرد اشاره دارد و زمینه ساز تدریس اثربخش و یادگیری پایدار محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر شایستگی دیجیتال، نگرش فناورانه و خودنظم دهی یادگیری بر اثربخشی تدریس انجام شده است. این مطالعه با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر شواهد نظری، به تبیین روابط میان این متغیرها و سازوکارهای اثرگذاری آن ها می پردازد. یافته های نظری نشان می دهد که تعامل میان این سه مولفه می تواند به ارتقای کیفیت تدریس، افزایش مشارکت یادگیرندگان و بهبود پیامدهای آموزشی منجر شود. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای برنامه ریزی های آموزشی، طراحی دوره های توانمندسازی معلمان و سیاست گذاری های آموزشی در عصر دیجیتال فراهم آورد.واژگان کلیدی: شایستگی دیجیتال، نگرش فناورانه، اثربخشی تدریس