هم افزایی توانمندی های فناورانه و مهارت های خودتنظیمی در ارتقای کیفیت تدریس در محیط های یادگیری نوین

گسترش شتابان فناوری های دیجیتال در دهه های اخیر موجب دگرگونی عمیق در ساختار، کارکرد و اهداف نظام های آموزشی شده است. این تحولات سبب شده است که مفهوم اثربخشی تدریس از چارچوب های سنتی فاصله گرفته و به مجموعه ای از عوامل چندبعدی وابسته شود که در تعامل با یکدیگر کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری را تعیین می کنند. در این میان، توانمندی های فناورانه معلمان، نگرش آنان نسبت به نوآوری های دیجیتال و مهارت های خودتنظیمی یادگیری به عنوان سه مولفه اساسی در شکل گیری تدریس اثربخش مطرح شده اند. توانمندی های فناورانه به معلمان امکان می دهد منابع آموزشی متنوعی را به کار گیرند، محیط های یادگیری تعاملی طراحی کنند و شیوه های ارزشیابی را متناسب با نیازهای یادگیرندگان تغییر دهند. نگرش مثبت نسبت به فناوری نیز نقش انگیزشی مهمی در پذیرش و کاربرد موثر ابزارهای نوین ایفا می کند و زمینه ایجاد خلاقیت و انعطاف پذیری در تدریس را فراهم می سازد. علاوه بر این، مهارت های خودتنظیمی یادگیری موجب می شود معلمان بتوانند فرایند تدریس را به صورت هدفمند برنامه ریزی کرده، عملکرد خود را ارزیابی نمایند و در مواجهه با چالش های آموزشی تصمیمات کارآمدتری اتخاذ کنند. بررسی نظریات و شواهد پژوهشی نشان می دهد که تعامل میان این سه عامل می تواند به طور چشمگیری کیفیت تدریس، میزان مشارکت یادگیرندگان و عمق یادگیری را افزایش دهد. به عبارت دیگر، اثربخشی تدریس در محیط های آموزشی امروز نه تنها به مهارت های فنی یا دانش تخصصی وابسته است، بلکه نیازمند ترکیب هماهنگ توانمندی های شناختی، نگرشی و فناورانه است. توجه به این ابعاد می تواند راهنمایی ارزشمند برای برنامه ریزان آموزشی، سیاست گذاران و طراحان دوره های توانمندسازی حرفه ای فراهم آورد و زمینه تحول پایدار در کیفیت آموزش را ایجاد کند.واژگان کلیدیتوانمندی فناورانه، خودتنظیمی یادگیری، کیفیت تدریس