معماری نوین کارآمدی تدریس در بستر یادگیری دیجیتال: هم پیوندی نگرش فناورانه و خودتنظیمی حرفه ای

گسترش شتابان فناوری های دیجیتال و نفوذ آن ها در تمامی ابعاد زندگی انسانی، نظام های آموزشی را وارد مرحله ای تازه از تحول ساختاری و کارکردی کرده است. در این وضعیت، تدریس دیگر به عنوان فعالیتی ایستا و مبتنی بر انتقال خطی دانش تعریف نمی شود، بلکه به مثابه فرایندی پویا، تعاملی و نیازمند تصمیم گیری های مستمر حرفه ای شناخته می شود. از این رو، اثربخشی تدریس به مجموعه ای از عوامل چندلایه وابسته شده است که در میان آن ها، توانایی بهره برداری آموزشی از فناوری های دیجیتال، نگرش سازنده نسبت به نوآوری های فناورانه و مهارت های خودتنظیمی حرفه ای جایگاهی محوری دارند. توانایی های دیجیتال معلمان زمینه طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر، دسترسی به منابع متنوع و ایجاد فرصت های یادگیری شخصی سازی شده را فراهم می سازد. نگرش فناورانه نیز با تقویت انگیزش برای تجربه روش های نوین تدریس، موجب افزایش خلاقیت آموزشی و کاهش مقاومت در برابر تغییرات می شود. افزون بر این، مهارت های خودتنظیمی حرفه ای به معلمان کمک می کند تا بتوانند فعالیت های تدریس را برنامه ریزی کنند، بازخوردهای آموزشی را تحلیل نمایند و راهبردهای تدریس را به طور مستمر اصلاح کنند. شواهد نظری نشان می دهد که تعامل میان این عوامل می تواند کیفیت تدریس، عمق یادگیری و میزان مشارکت شناختی و عاطفی یادگیرندگان را به شکل چشمگیری ارتقا دهد. در نتیجه، می توان گفت معماری نوین کارآمدی تدریس در عصر دیجیتال بر هم پیوندی میان توانش های فناورانه، نگرش های نوآورانه و ظرفیت های خودتنظیمی استوار است؛ الگویی که توجه به آن می تواند راهنمایی موثر برای طراحی برنامه های توسعه حرفه ای معلمان و ارتقای کیفیت نظام های آموزشی باشد.واژگان کلیدی: نگرش فناورانه، خودتنظیمی حرفه ای، کارآمدی تدریس