ثبات زمان بندی بازخورد آموزشی معلم و نقش آن در پایداری اصلاح خطاهای یادگیری دانش آموزان

بازخورد آموزشی یکی از مولفه های کلیدی فرآیند تدریس محسوب می شود، اما اغلب پژوهش ها بر نوع، محتوا یا جهت گیری بازخورد تمرکز داشته اند و زمان بندی بازخورد به عنوان یک متغیر اجرایی مستقل کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با رویکرد کمی–شناختی و مبتنی بر مدل کلان SCI، به بررسی تاثیر ثبات زمان بندی بازخورد آموزشی معلم بر پایداری اصلاح خطاهای یادگیری دانش آموزان می پردازد. جامعه آماری پژوهش شامل ۶۵ معلم و ۱۲۰۰ دانش آموز دوره دوم متوسطه مدارس دولتی شهرهای تهران و کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ است. داده ها از طریق مشاهده ساختارمند کلاس، ثبت زمان ارائه بازخورد و تحلیل عملکرد تحصیلی دانش آموزان گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره انجام گرفت. یافته ها نشان داد بین ثبات زمان بندی بازخورد آموزشی و پایداری اصلاح خطاهای یادگیری رابطه مثبت و معنادار (r = ۰.۶۳, p < ۰.۰۱) و بین این متغیر و نوسانات عملکردی رابطه منفی معنادار (r = -۰.۵۸, p < ۰.۰۱) وجود دارد. نتایج بیانگر آن است که تنظیم و تثبیت زمان ارائه بازخورد، نقش تعیین کننده ای در انسجام مسیر یادگیری دانش آموزان ایفا می کند.واژگان کلیدی: بازخورد آموزشی، ثبات زمان بندی، اصلاح خطاهای یادگیری، پایداری یادگیری، مدل SCI