نقش «خودکارآمدی شناختی» در تنظیم انگیزش، پایداری تلاش و یادگیری عمیق

خودکارآمدی شناختی یکی از بنیادی ترین سازه های روان شناسی یادگیری است که نقش تعیین کننده ای در فعال سازی انگیزش، تنظیم راهبردهای شناختی و پایداری تلاش تحصیلی ایفا می کند. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–نظری، به بسط نقش خودکارآمدی شناختی در شکل گیری یادگیری عمیق و پایدار می پردازد. چارچوب نظری پژوهش بر نظریه شناختی–اجتماعی بندورا، نظریه خودتنظیمی یادگیری و نظریه بار شناختی استوار است. در این مقاله، مدل مفهومی توسعه یافته ای با عنوان LQEfficacyLQ_{Efficacy}LQEfficacy ارائه می شود که کیفیت یادگیری را تابعی از تعامل خودکارآمدی شناختی، راهبردهای خودتنظیمی و توزیع بهینه منابع حافظه کاری می داند. تحلیل نظری نشان می دهد که خودکارآمدی پایین، حتی در حضور توانایی شناختی مناسب، منجر به اجتناب شناختی، افزایش بار شناختی اضافی و یادگیری سطحی می شود. یافته های این پژوهش، دلالت های مهمی برای طراحی مداخلات آموزشی و روان شناختی در آموزش مدرسه ای دارد.واژگان کلیدی: خودکارآمدی شناختی، انگیزش تحصیلی، خودتنظیمی یادگیری، بار شناختی، یادگیری عمیق