تاثیر فناوری نوین آموزشی بر تعلق خاطر و انگیزه دانش آموزان دبستانی در مناطق محروم

پژوهش حاضر با رویکرد مروری و کتابخانه ای به بررسی تاثیر فناوری نوین آموزشی بر تعلق خاطر و انگیزه دانش آموزان دبستانی در مناطق محروم پرداخته است. دانش آموزان مناطق محروم، به دلیل محدودیت های اقتصادی، فرهنگی و زیرساختی، با چالش های متعددی در زمینه انگیزه تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه مواجه هستند. این عوامل، به نوبه خود، نرخ بالای ترک تحصیل و افت تحصیلی را در این مناطق به دنبال دارد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که فناوری های نوین آموزشی، با وجود چالش های دسترسی، می توانند نقش تحول آفرینی در بهبود انگیزه و تعلق خاطر این دانش آموزان ایفا کنند. مرور نظام مند منابع، چهار دسته از فناوری های نوین آموزشی را به عنوان عوامل موثر شناسایی می کند: فناوری های ارتباطی و اینترنت (دسترسی به منابع آموزشی، ارتباط با معلم و همسالان)، فناوری های چندرسانه ای (فیلم، انیمیشن، بازی های آموزشی)، فناوری های تعاملی (تبلت، نرم افزارهای آموزشی، واقعیت افزوده)، و فناوری های شخصی سازی شده (سامانه های یادگیری تطبیقی). این فناوری ها از طریق پنج مکانیسم اصلی بر انگیزه و تعلق خاطر تاثیر می گذارند: ایجاد جذابیت و تنوع در یادگیری، شخصی سازی و تطبیق با نیازهای فردی، ایجاد ارتباط با جهان بیرون و کاهش احساس محرومیت، تقویت خودکارآمدی و اعتمادبه نفس، و تسهیل یادگیری مشارکتی و تعامل اجتماعی. با این حال، چالش های متعددی از جمله شکاف دیجیتال، کمبود زیرساخت ها، ناآشنایی معلمان، و محتوای نامناسب، مانع از بهره گیری کامل از این ظرفیت ها در مناطق محروم می شود. در پایان، بر اساس یافته های نظری، دلالت هایی برای سیاست گذاران، مدیران آموزشی، و معلمان در جهت کاهش شکاف دیجیتال و بهره گیری موثر از فناوری های نوین برای افزایش انگیزه و تعلق خاطر دانش آموزان مناطق محروم ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

فناوری نوین آموزشی ، تعلق خاطر به مدرسه ، انگیزه تحصیلی ، دانش آموزان دبستانی ، مناطق محروم