تاثیر آموزش تلفیقی دینی–عربی بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش تلفیقی دروس دینی و زبان عربی بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره دوم متوسطه انجام شده است. با توجه به اهمیت روزافزون رویکردهای نوین آموزشی و لزوم ایجاد ارتباط معنادار بین محتوای دروس مختلف، این مطالعه به دنبال یافتن شواهدی مبنی بر افزایش سطح انگیزش تحصیلی دانش آموزانی است که تحت آموزش تلفیقی قرار می گیرند، در مقایسه با گروه کنترل که آموزش سنتی را دریافت می کنند. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ می باشد. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی، شامل ۸۰ دانش آموز (۴۰ نفر گروه آزمایش و ۴۰ نفر گروه کنترل) انتخاب شدند. ابزار اصلی سنجش، پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی (شامل ابعاد درونی، بیرونی و خودتعیین گری) و آزمون های پیش سنجش و پس سنجش در هر دو درس دینی و عربی بود. برنامه مداخله تلفیقی به مدت یک ماه بر روی گروه آزمایش اجرا گردید. یافته های پژوهش نشان داد که میانگین نمرات انگیزش تحصیلی در گروه آزمایش به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل پس از مداخله است ([p < ۰.۰۵]). همچنین، نتایج حاکی از افزایش معنادار در نمرات یادگیری دروس دینی و عربی در گروه آزمایش بود. این نتایج بیانگر تاثیر مثبت و معنادار اجرای آموزش تلفیقی دینی-عربی بر ارتقاء انگیزش تحصیلی دانش آموزان است. در نتیجه گیری پیشنهاد می شود که برنامه ریزان درسی به تلفیق هدفمند محتوای این دو درس توجه ویژه ای داشته باشند تا یادگیری عمیق تر و انگیزه بخش تری فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: آموزش تلفیقی ، انگیزش تحصیلی ، درس دینی ، زبان عربی ، یادگیری دانش آموزان.