تاثیر هوش مصنوعی بر عملکرد سازمانی نقش واسط های بهره وری کارکنان (مطالعه موردی: اداره مالیاتی شهر تبریز)

هدف این پژوهش بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر بهره وری کارکنان و عملکرد سازمانی با تاکید بر نقش میانجی بهره وری کارکنان است. چهار فرضیه اصلی در این راستا تدوین شد که شامل تاثیر مستقیم هوش مصنوعی بر بهره وری کارکنان، تاثیر مستقیم هوش مصنوعی بر عملکرد سازمانی، تاثیر بهره وری کارکنان بر عملکرد سازمانی و تاثیر غیرمستقیم هوش مصنوعی بر عملکرد سازمانی از طریق بهره وری کارکنان می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی -پیمایشی و مقطعی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان و مدیران اداره امور مالیاتی شهر تبریز در سال ۱۴۰۴ می باشد که حدود ۲۰۰ نفر برآورد شده است. نمونه گیری به صورت خوشه ای و با استفاده از جدول مورگان انجام شد که منجر به انتخاب ۱۳۲ نفر به صورت تصادفی گردید. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای استاندارد با ۶۸ گویه بود که متغیرهای قابلیت هوش مصنوعی، بهره وری کارکنان و عملکرد سازمانی را پوشش می داد. روایی و پایایی ابزار با استفاده از شاخص هایی مانند آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی AVE و معیارهای فورنل لارکر و HTMT مورد تایید قرار گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS و SmartPLS انجام شد. نتایج تحلیل فرضیات نشان داد که هوش مصنوعی تاثیر مثبت و معناداری بر بهره وری کارکنان (۰.۸۲۵=B) و عملکرد سازمانی (۰.۴۳۶=B) دارد همچنین بهره وری کارکنان به طور معناداری عملکرد سازمان را تحت تاثیر قرار می دهد (۰.۴۷۳=B). در نهایت نقش میانجی بهره وری کارکنان در رابطه بین هوش مصنوعی و عملکرد سازمانی تایید شد (۰.۳۹۱=p). بر این اساس استفاده موثر از هوش مصنوعی می تواند به طور مستقیم و غیرمستقیم، منجر به بهبود عملکرد سازمانی گردد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، بهره وری کارکنان ، عملکرد سازمانی ، نقش میانجی بهره وری کارکنان