تحلیل ارتباط فرهنگ سازمانی و سکوت کارکنان در مدیریت شهری با تاکید بر شهرداری شیراز

هدف این پژوهش با هدف بررسی ارتباط بین فرهنگ سازمانی و سکوت کارکنان در مدیریت شهری با تاکید بر شهرداری شیراز، انجام شد. هدف اصلی ارائه ی یافته های کاربردی برای کاهش سکوت سازمانی و تقویت فرهنگ گفت وگو و مشارکت در این نهاد خدماتی فرهنگی است. روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی از نوع پیمایشی و مقطعی است. جامعه آماری کلیه ی کارکنان رسمی و پیمانی شهرداری شیراز در سال ۱۴۰۳ بودند. با استفاده از فرمول کوکران برای جامعه ی نامشخص و با در نظر گرفتن خطای ۰٫۰۵ حجم نمونه ۳۸۴ نفر تعیین و نمونه گیری به روش تصادفی ساده انجام شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ی استاندارد متشکل از سه بخش بود: (۱) پرسشنامه ی سکوت سازمانی (مدل وان دین و همکاران، ۲۰۰۳) با ۱۵ گویه، (۲) پرسشنامه ی فرهنگ سازمانی (مدل دنیسون، ۲۰۰۰) با ۱۲ گویه در چهار بعد ماموریت محوری، انطباق پذیری، مشارکت و تعلق، و ثبات و (۳) بخشی برای اطلاعات جمعیت شناختی. روایی پرسشنامه ها توسط متخصصان و پایایی آنها با محاسبه ی آلفای کرونباخ (بالاتر از ۰٫۷ برای همه ی مقیاس ها) تایید شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که بین ابعاد فرهنگ سازمانی و سکوت کارکنان شهرداری شیراز رابطه ی معناداری وجود دارد. به طور مشخص، ابعاد مشارکت و تعلق (r= -۰٫۴۲۳) و انطباق پذیری (r= -۰٫۳۸۱) دارای قوی ترین همبستگی منفی با سکوت سازمانی بودند. همچنین بعد ثبات فرهنگ سازمانی رابطه مثبت ضعیفی (r= ۰٫۱۶۷) با سکوت سازمانی نشان داد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز موید آن بود که ابعاد فرهنگ سازمانی در مجموع قادر به تبیین ۳۴ درصد از واریانس سکوت سازمانی در میان کارکنان هستند. نتیجه گیری: تقویت فرهنگ سازمانی مشارکت محور و منعطف می تواند به عنوان یک راهبرد کلیدی برای کاهش سکوت سازمانی و افزایش بیان ایده ها و نگرانی ها توسط کارکنان شهرداری شیراز موثر باشد. پیشنهاد می شود مدیریت شهری با تمرکز بر بهبود فضای اعتماد، تشویق به نوآوری و افزایش حس تعلق سازمانی گام های عملی در این زمینه بردارد.

کلیدواژه ها:

فرهنگ سازمانی ، سکوت سازمانی ، مدیریت شهری