ارزیابی نقش شاخص های رشد هوشمند شهری در ارتقای اجتماع پذیری فضاها و محیط های شهری؛ مطالعه موردی: شهر شیراز

امروزه توسعه پایدار شهری و ارتقای کیفیت فضاهای عمومی به یکی از دغدغه های اصلی شهرهای بزرگ تبدیل شده است. رشد هوشمند شهری به عنوان رویکردی نوین با تمرکز بر فناوری، مدیریت منابع، خدمات شهری و مشارکت شهروندان زمینه ایجاد فضاهای اجتماع پذیر و تعامل محور را فراهم می آورد. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر شاخص های رشد هوشمند شهری بر اجتماع پذیری فضاها و محیط های شهری شهر شیراز بود. پژوهش حاضر از نوع تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد کمی-کیفی است. داده های کمی از ۳۰۰ شهروند شیراز با استفاده از پرسشنامه و داده های کیفی از ۱۰ کارشناس شهری و مشاهده میدانی ۲۰ فضای عمومی جمع آوری شد. تحلیل داده ها شامل روش های آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره برای داده های کمی و تحلیل محتوا برای داده های کیفی بود. یافته ها نشان داد که تمامی شاخص های رشد هوشمند شهری تاثیر مثبت و معناداری بر اجتماع پذیری فضاها دارند. بیشترین تاثیر مربوط به مشارکت شهروندان و بعد تعاملات اجتماعی است، در حالی که کمترین تاثیر به مدیریت منابع و پایداری محیطی تعلق دارد. نتایج کیفی نیز نشان داد که ضعف در تنوع فعالیت ها و امکانات فضاهای عمومی محدودیت هایی برای تعاملات اجتماعی ایجاد می کند. بر اساس یافته ها پیشنهاد می شود که سیاست های شهری بر تقویت مشارکت شهروندان، ارتقای فناوری و خدمات شهری، افزایش تنوع فعالیت ها و بهبود پایداری محیطی متمرکز شود تا فضاهای اجتماع پذیر، پویا و رضایت بخش برای شهروندان ایجاد گردد.

کلیدواژه ها:

رشد هوشمند شهری ، اجتماع پذیری فضاهای شهری ، مشارکت شهروندان ، شیراز