بررسی بحران های طبیعی و نقش شبکه های اجتماعی در تقویت مشارکت مردمی و حمایت های گروهی

این مقاله پژوهشی در باب مفهوم توسعه پایدار با تاکید بر توسعه و چشم اندازهای شهری است. هدف این تحقیق معرفی راه های دستیابی به اهداف توسعه پایدار است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی نقش مدیریت شهری شیراز در افزایش تاب آوری نهادی و اجتماعی پیش از وقوع زلزله انجام شده است. تاب آوری شهری به عنوان توانایی سیستم های اجتماعی و نهادی برای مقابله، سازگاری و بازیابی از بحران های طبیعی به ویژه، زلزله اهمیت بسزایی در کاهش آسیب ها و بهبود مدیریت بحران دارد. در این راستا، مطالعه حاضر با رویکرد کمی کیفی و استفاده از روش های آماری از جمله آزمون تی مستقل، تحلیل واریانس یک راهه و مدل رگرسیون چندگانه، نقش ظرفیت های سازگاری و جذب، زیرساخت های مقاوم و مولفه های اجتماعی را در تاب آوری بررسی کرده است. جامعه آماری تحقیق شامل ساکنان و مسئولان مدیریت شهری بوده و نمونه گیری به روش هدفمند انجام شده است. نتایج نشان می دهد که تاب آوری اجتماعی در این منطقه نسبت به تاب آوری نهادی وضعیت بهتری دارد که این امر ناشی از نقش موثر شبکه های اجتماعی، مشارکت مردمی و حمایت های درون گروهی در مواجهه با بحران ها است. در عین حال، زیرساخت های مقاوم و آمادگی نهادی در مناطقی با برنامه ریزی پیشگیرانه تاثیر قابل توجهی در ارتقاء تاب آوری داشته اند. مدل رگرسیون نیز ظرفیت سازگاری و ظرفیت جذب را به عنوان مهم ترین پیش بینی کننده های تاب آوری شهری معرفی کرده است. همچنین، زمان بازیابی پس از بحران در مناطق با تاب آوری بالا به طور معناداری کمتر گزارش شده است که نشان دهنده کارآمدی عوامل اجتماعی و نهادی در تسریع فرآیند بهبود است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، مدیریت شهری ، شیراز ، بحران