ارزیابی نقش هم افزای آتریوم و دیوار سبز داخلی در کاهش انتشار دی اکسیدکربن در ساختمان در اقلیم معتدل و مرطوب

ساختمان ها امروزه یکی از اصلی ترین منابع مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای به شمار می آیند؛ بنابراین یافتن راهکارهایی موثر برای کاهش دی اکسیدکربن اهمیت بالایی دارد. این پژوهش به بررسی نقش هم افزای آتریوم و دیوار سبز داخلی در کاهش انتشار دی اکسیدکربن واحدهای مسکونی واقع در اقلیم معتدل و مرطوب می پردازد. روش این تحقیق، توصیفی – تحلیلی و کل فرایند بر پایه شبیه سازی انجام می شود. در این مطالعه، شش ساختمان مسکونی در شهرهای بابل، بابلسر، قائم شهر و ساری انتخاب و با استفاده از نرم افزار شبیه سازی انرژی دیزاین بیلدر در دو سناریوی متفاوت مدل سازی شدند. در سناریوی اول ساختمان بدون دیوار سبز و بدون تهویه طبیعی در آتریوم شبیه سازی می شود. در سناریوی دوم دیوار سبز داخلی با گیاه فرانکینیا به صورت هیدروپونیک روی جداره های آتریوم نصب شده و تهویه طبیعی نیز فعال می شود. نتایج نشان می دهد بهره گیری همزمان از آتریوم و دیوار سبز داخلی می تواند کاهش قابل توجهی در انتشار دی اکسیدکربن ایجاد کند، هرچند میزان این اثرگذاری به ویژگی های طراحی هر ساختمان وابسته است. بیشترین کاهش انتشار در ساختمان شماره ۱ مشاهده شد که حدود ۳۱.۸ درصد کاهش انتشار دی اکسیدکربن را تجربه کرده است. سایر ساختمان ها نیز کاهش های متفاوتی داشته اند. برای نمونه ساختمان شماره ۶ به دلیل جهت گیری نامطلوب آتریوم نسبت به باد و تابش خورشید تنها کاهش محدودی در انتشار دی اکسیدکربن نشان داد. به طور کلی یافته ها بیانگر آن است که طراحی بهینه آتریوم و دیوار سبز داخلی باید متناسب با ابعاد، جهت گیری، شرایط اقلیمی و ویژگی های معماری هر ساختمان انجام شود تا بیشترین میزان کاهش انتشار دی اکسیدکربن حاصل گردد.

کلیدواژه ها:

دی اکسید کربن ، آتریوم ، دیوار سبز ، مازندران ، مسکونی