ارزیابی نقش اکوپارکها در بهبود کیفیت محیط و کاهش آلودگی در بافتهای پر تراکم شهری

پژوهش حاضر با هدف تبیین انتقادی کارکرد اکوپارکها در تعدیل چالشهای محیطی بافتهای متراکم بر مبنای مرور نظاممند و فراتحلیل کیفی متون تخصصی سامان یافته است. واکاوی جریان شناسی پژوهشهای دو دهه اخیر آشکار می سازد که دانش موجود، اگرچه در «سنجش کمی شاخصهای پایداری و مدلسازی رفتار آلاینده ها به بلوغ فنی رسیده است، اما در مواجه با محدودیتهای شدید فضایی و کالبدی در کلان شهرها دچار نوعی خوش بینی تئوریک است. یافته ها بیانگر آن است که رویکرد غالب، اکوپارک را عمدتا به مثابه یک محصول معماری مستقل می نگرد و از تحلیل آن به عنوان یک فرآیند بازآفرینی در بستر پرچالش اقتصاد زمین و تعارضات ملکی غافل مانده است. این پژوهش استدلال می کند که بن بست فعلی نه ناشی از فقدان دانش طراحی اکولوژیک، بلکه حاصل ناتوانی الگوهای موجود در سازگاری با بافتهای فشرده و ارگانیک شهری است. از این رو گذر از نسخه های واحد و کلان مقیاس به سمت راهبردهای طب سوزنی شهری و مداخلات شبکه ای و منعطف، شرط لازم برای خروج اکوپارکها از انزوای نظری و تحقق پذیری آنها در واقعیت آلوده و متراکم شهری محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

اکوپارک ، شهری ، آلودگی هوا ، تاب آوری شهری ، توسعه شهری ، زیست پذیری