تاب آوری سیستمهای مترو در مواجهه با اختلالات خارجی

سیستمهای مترو یکی از مهمترین زیرساختهای حمل و نقل شهری هستند و عملکرد بلندمدت آنها دائما تحت تاثیر اختلالات خارجی ناشی از مخاطرات طبیعی، شرایط محیطی شدید و فعالیتهای انسانی قرار می گیرد. یک سیستم مترو برای آنکه بتواند در برابر چنین اختلالاتی مقاومت کند، سازگار شود و به سرعت عملکرد خود را بازیابد، نیازمند سطح بالایی از تاب آوری است. با این حال مطالعات موجود اغلب فاقد یک نگاه یکپارچه به این موضوع بوده و به طور پراکنده به روشهای ارزیابی یا شاخص های مرتبط پرداخته اند. مقاله حاضر با مرور گسترده ادبیات تلاش می کند تصویری جامع از تاب آوری سیستمهای مترو ارائه دهد. این مقاله ابتدا مفهوم تاب آوری را بر اساس تعاریف کلاسیک از منظر فنی تبیین می کند و سپس جنبه های ساختاری و عملیاتی، مکانیسم های آسیب، روش های تحلیلی و شاخص های ارزیابی تاب آوری را شرح می دهد. در ادامه راهکارهایی برای افزایش تاب آوری سیستم مترو در ابعاد ساختاری، عملیاتی و مدیریتی معرفی شده و در پایان نیز مسیرهای آینده پژوهش شامل توجه به مدل های سیستم از «سیستم ها»، بهبود ارزیابی عدم قطعیت و به کارگیری فناوری های نوین مانند هوش مصنوعی بررسی می شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، مترو ، اختلالات خارجی