به سوی شهرهای مقاوم در برابر بلایا: توصیف تاب آوری سیستم های زیرساختی با قضاوت های کارشناسی

سیستم های زیرساختی تاب آور برای شهرها جهت مقاومت و بازیابی سریع در برابر بلایای طبیعی و انسانی ضروری هستند، با این حال برق، حمل ونقل و سایر زیرساخت ها بسیار آسیب پذیر و وابسته به یکدیگر هستند. رویکردهای جدید برای توصیف تاب آوری مجموعه ای از سیستم های زیرساختی، در مقیاس های اجتماعی و منطقه ای به شدت مورد نیاز است. این مقاله یک رویکرد عملی برای تحلیل گران جهت توصیف آسیب پذیری و تاب آوری زیرساخت های یک جامعه در برابر بلایا ارائه می دهد. این مقاله به چالش های کلیدی انگیزه های ناقص، اطلاعات جزئی و فرصت های کم برای یادگیری می پردازد. این رویکرد برای کلان شهر ونکوور کانادا در زمینه خطر زلزله و سیل نشان داده شده است. رویکرد روش شناختی کاربردی است و بر اختلالات بالقوه در خدمات زیرساختی تمرکز دارد. در اصل این رویکرد شبیه استخراج احتمال با چندین متخصص است. با این حال به جای عدم قطعیت در مورد عملکرد سیستم در یک نقطه زمانی مشخص، اختلال و بازیابی را در طول زمان استخراج می کند. این رویکرد اطلاعاتی در مورد ریسک زیرساخت های منطقه ای ایجاد می کند و سازمان های زیرساختی را در این فرآیند درگیر می کند. اشتراک گذاری اطلاعات، تکرار و یادگیری در بین شرکت کنندگان مبنایی برای تخمین های آگاهانه تر از استحکام و بازیابی سیستم زیرساخت فراهم می کند که پتانسیل خرابی های وابسته به یکدیگر را پس از یک رویداد شدید در بر می گیرد. نتایج، اهمیت حیاتی ارتباطات بین بخشی را برای ایجاد درک مشترک از اختلال در زیرساخت های منطقه ای در بلایا نشان می دهد. برای ونکوور نتایج خاص نشان می دهد که در یک زلزله فرضی با بزرگی ۳.۷ ریشتر، تقریبا تمام زیرساخت ها بلافاصله پس از وقوع دچار اختلال شدید در خدمات رسانی می شوند و بسیاری از آنها دو پس از آن، اختلال متوسطی را تجربه می کنند. برق، حمل ونقل زمینی و مخابرات به عنوان بخش های ضعیف اصلی زیرساخت شناسایی شده اند.

کلیدواژه ها:

بلایا ، قضاوت کارشناسی ، زیرساخت ، وابستگی های متقابل ، تاب آوری