کاربرد سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) در توسعه جنگلهای شهری

فرآیندی که منجر به کاهش محسوس فضاهای باز سبز شده و در نهایت بر کیفیت محیط زیست شهری تاثیر منفی گذاشته است. این پژوهش با هدف بررسی سیاستهای موجود جنگلهای شهری شامل مقررات شماره ۲۰۰۹/۲۵ شهر باندونگ و طرح فضایی شهر، تحلیل توزیع فضایی جنگلهای شهری موجود و همچنین توسعه یک روش نظام مند برای اولویت بندی مکانی به منظور طراحی و گسترش جنگلهای شهری با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) انجام شده است. روش به کاررفته در این مطالعه مبتنی بر همپوشانی چند معیاره پارامترهای مکانی شامل ارتفاع، شیب، پوشش زمین، شرایط آب و هوایی، تراکم جمعیت و فاصله از جاده های اصلی (پروتکل است). این پارامترها بر اساس اهمیت نسبی خود با استفاده از فرایند تحلیل سلسله مراتبی وزن دهی و تحلیل شدند تا نقشه نهایی تناسب مکانی برای توسعه جنگلهای شهری تهیه شود. نتایج حاصل از تحلیل تصاویر ماهواره ای لندست ۸ نشان می دهد که مساحت واقعی جنگلهای شهری موجود در باندونگ تنها ۳۳۸.۹۴ هکتار است که کمتر از ۱۰ درصد مساحت کل شهر را پوشش می دهد. این یافته بیانگر کمبود جدی پوشش جنگل شهری و ضرورت شناسایی مکان های مناسب برای توسعه هدفمند و طراحی شده جنگلهای شهری است. بر اساس نتایج تحلیل تناسب، سه سطح اولویت مکانی برای توسعه جنگل شهری شناسایی شد؛ به طوری که ۶۵۲.۶۵ هکتار در رتبه اول، ۷۳۳۶.۶۵ هکتار در رتبه دوم و ۸۷۳۳.۶۱ هکتار در رتبه سوم اولویت قرار گرفتند. تحلیل فضایی نهایی نشان می دهد که مناطق ماندالاجاتی، سیبیرو و اوجونگ برونگ بیشترین تناسب را برای توسعه جنگل شهری دارند و در رتبه اول اولویت توسعه قرار می گیرند. یافته های این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی علمی برای برنامه ریزی شهری پایدار و تصمیم گیری مدیران شهری در راستای ارتقای کیفیت محیط زیست و افزایش تاب آوری اکولوژیک شهر باندونگ مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

توسعه ، سامانه اطلاعات جغرافیایی ، جنگل شهری