مدیریت پایدار برای فضاهای سبز شهری در حمایت از زیرساخت سبز جهت بهبود عملکرد محیطی در شهرداری ها

مدل های سنتی برنامه ریزی کاربری زمین برای مواجهه با مسائل معاصر توسعه پایدار و حکمرانی حفاظتی ناکافی بوده اند. در سال های اخیر رویکردهای جدید مبتنی بر عملکرد که خدمات اکوسیستم ارائه شده از طریق زیرساخت سبز را در مدل های سنتی برنامه ریزی فضایی ادغام می کنند توانسته اند به سطح بالاتری از عملکرد محیطی دست یابند؛ سطحی که برای بهبود کیفیت زندگی همه افراد ضروری است. در بهبود عملکرد محیطی در شهرداری ها هیچ ابزار برنامه ریزی الزامی برای طراحی و مدیریت زیرساخت سبز وجود ندارد و این مولفه همچنان بخشی از طرح سنتی کاربری زمین به شمار می رود. در این زمینه توسعه فضاهای سبز شهری بر پایه «ارزیابی کمی قادر به تضمین تامین خدمات اکوسیستم نیست. افزون بر این کمبود منابع مالی برای ایجاد «استانداردهای سبز که در طرح کاربری زمین با هدف طراحی راهبردی زیرساخت سبز پیش بینی شده اند، برای بسیاری از مدیریت های عمومی بهبود عملکرد محیطی در شهرداری ها چالش برانگیز است. این مقاله نتایج یک مطالعه موردی انجام شده در یک فضای سبز عمومی در شهر آنکونا را ارائه می کند؛ جایی که اجرای یک راهبرد نگهداشت متنوع بر روی چمن شهری موجب کاهش چشمگیر هزینه های مدیریت و بهبود عملکرد محیطی فضاهای سبز شد. شناسایی یک راهبرد مدیریت یکپارچه که بر همه فضاهای سبز شهری عمومی قابل اعمال باشد، می تواند به دستیابی به نتایج بهتر در حمایت از پایداری بازطراحی پیوستگی زیرساخت سبز و توسعه راهبردهای لازم برای طرح های جامع آتی فضای سبز شهری کمک کند.

کلیدواژه ها:

زیر ساخت سبز ، خدمات اکوسیستم ، مدیریت فضاهای سبز ، عملکرد محیطی