برنامه ریزی فضای سبز و منظر بر اساس طراحی پایدار در هوشمندسازی شهرهای نیازمند فضای سبز عمومی

توسعه سریع شهری به بروز مجموعه ای از مسائل پیچیده منجر می شود و شهر هوشمند تلاش دارد این مسائل را با استفاده از رویکردهای مبتنی بر دانش و روش های علمی کاهش دهد. فضای سبز شهری به عنوان بخشی اساسی از زیرساخت های شهری باید همگام با مفهوم شهر هوشمند ارتقا یابد. روش های برنامه ریزی هوشمند فضای سبز شهری و طراحی پایدار منظر می تواند به ادغام هماهنگ کارکردهای محیطی و دیگر کارکردهای این فضاها کمک کند. برنامه ریزی هوشمند فضای سبز شهری هم یک ابزار مدیریتی فنی و هم نوعی کاربست هوشمند انسان محور است. در این پژوهش یک روش طبقه بندی جدید برای فضای سبز شهری بر پایه ترکیب کارکردها ارائه شده است. پنج نوع فضای سبز شامل فضای سبز منظر، مسکونی، تجاری، اداری و جاده ای در منطقه باکیائو شهر شی آن در استان شانشی به عنوان نمونه انتخاب شده اند. ویژگی های اجتماعی - اقتصادی افراد مشارکت کننده، میزان مراجعه و تفاوت در نیازها مورد بررسی قرار گرفته است. در گام پایانی، انواع فضای سبز بررسی شده بر اساس ترجیحات عمومی و شرایط موجود هر مکان بهینه سازی شده اند. نتایج نشان می دهد که، نخست ترجیحات مردم نسبت به انواع مختلف فضای سبز شهری به طور معناداری متفاوت است. دوم، بر اساس ترجیح عمومی، فضای سبز منظر از نظر مقدار کارکرد و مدیریت ارتقا یافته است؛ فضای سبز مسکونی از نظر مقدار و دسترسی بهبود پیدا کرده است؛ و فضای سبز تجاری، اداری و جاده ای از نظر کیفیت ارتقا یافته اند. این یافته ها می تواند منابع روشی برای برنامه ریزی انواع مختلف فضای سبز شهری و همچنین دیدگاه های نوآورانه برای فرایند هوشمندسازی فراهم کند.