راه حل های اثبات شده در جهت کارکرد تعدیل زمین در ارتقای سکونتگاه های غیررسمی شهر

این مقاله تحولات تدریجی و غیرخطی سیاست تعدیل مجدد زمین (LR) را از منشا آن در اوایل قرن بیستم تا تثبیت کنونی آن به عنوان ابزار ارتقای سکونتگاه های غیررسمی بررسی می کند. تمرکز بر نقش میانجی های سیاستی، به ویژه سازمان هبیتات نشان می دهد که چگونه روایت های بهترین شیوه حول LR شکل گرفته و به بسترهای شهری جنوب جهانی منتقل شده اند. تحلیل زمانی از دهه ۱۹۷۰ تا امروز آشکار می سازد که LR از ابزار بازارمحور تملک و توسعه زمین به چارچوبی نهادی برای بازآفرینی شهری فراگیر تبدیل شده است. با این حال، یافته ها حاکی از محدودیت قدرت میانجی ها در تضمین نتایج میدانی موفق است و تفاوت میان روایت های اثبات شده و واقعیت های اجرایی را برجسته می کند. مقاله در پایان بر ضرورت رویکردی واقع گرایانه تاکید دارد که شکست ها و مقاومت های درونی این سیاست را در زمینه های غیررسمی و پیچیده جنوب جهانی آشکار سازد.

کلیدواژه ها:

تعدیل مجدد زمین ، ارتقای سکونتگاه های غیر رسمی ، میانجی های سیاستی ، برنامه ریزی مسکن