عوامل حمایتی و محدود کننده برای بهره برداری از پتانسیل توسعه زیرساخت های سبز

زیرساخت سبز (GI) به عنوان یک ابزار محوری در برنامه ریزی فضایی، شهری مزایای اکولوژیکی و اجتماعی گسترده ای را از طریق راه حل های مبتنی بر طبیعت (NBS) فراهم می آورد. با این حال، بهره برداری کامل از پتانسیل توسعه GI با مجموعه ای از عوامل حمایتی و محدودکننده مواجه است که موفقیت اجرا را تعیین می کند. یافته های اصلی نشان می دهد که وجود یک چشم انداز استراتژیک یکپارچه و تعهد سیاسی پایدار در تمام سطوح، قوی ترین محرک های اجرا هستند، همچنین افزایش دانش ذینفعان در مورد مزایای اقتصادی و عملکردی NBSها ضروری است. در مقابل موانع، مالی به ویژه کمبود مشوق های اختصاصی و منابع مالی ناکافی اجرای پروژه ها را تضعیف می کند. محدودیت فیزیکی فضا در مناطق متراکم شهری، رقابت بر سر استفاده از زمین را افزایش داده و خطر پیامدهای اجتماعی ناخواسته مانند اعیانی سازی (جایگزینی ساکنان قدیمی) را به دنبال دارد. در نهایت فقدان داده های جغرافیایی دقیق و دانش محیطی کیفیت مناطق سبز، تصمیم گیری آگاهانه را دشوار می سازد. غلبه بر این چالش های نهادی، مالی و فضایی مستلزم برنامه ریزی بین بخشی و اقدامات آموزشی هدفمند است.

کلیدواژه ها:

حمایت ، محدودکننده ، پتانسیل ، زیرساخت های سبز